1798 Przychodzi na świat w Nowogródku (lub leżącym nieopodal Zaosiu) w rodzinie drobno-szlacheckiej.

1815 Rozpoczyna studia na Uniwersytecie Wileńskim; jednym z jego profesorów jest znakomity historyk Joachim Lelewel. Współtworzy Towarzystwo Filomatów.

1819-1823 Pracuje w Kownie jako nauczyciel w szkole powiatowej. Poznaje Marylę Wereszczakównę, swoją wielką miłość. Wydaje w Wilnie dwa tomy poezji (w pierwszym znajdą się "Ballady i romanse", w drugim - II i IV część "Dziadów" oraz "Grażyna"). Zostaje aresztowany, uwięziony i sądzony w procesie filaretów.

1824 Skazany na zesłanie, opuszcza Litwę na zawsze; rozpoczyna kilkuletni pobyt w Rosji (Petersburg, Moskwa, Odessa). Poetyckim owocem wycieczki na Krym będą "Sonety krymskie" wydane wraz z sonetami odeskimi.

1828 Ukazuje się jego powieść poetycka "Konrad Wallenrod".

1829 Podczas podróży po Europie poznaje w Weimarze Goethego, wędruje po Szwajcarii, zwiedza Włochy (Rzym na zawsze pozostanie jego ulubionym miastem); rozpoczyna cykl liryków, zwanych rzymsko-drezdeńskimi.

1831 Przyjeżdża do Wielkopolski z zamiarem przekroczenia granicy i udania się do ogarniętego powstaniem Królestwa Polskiego, lecz jest już za późno - powstanie wygasa.

1832 Przebywa w Dreźnie, tu pisze kilka wierszy powstańczych i III część "Dziadów". Wyjeżdża na stałe do Paryża, włącza się w prace emigracyjne. wydaje "Dziady" oraz "Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego".

1833 Zostaje redaktorem i głównym publicystą pisma "Pielgrzym Polski", ale rychło odsuwa się od "potępieńczych swarów" emigracji.

1834 Wydaje "Pana Tadeusza". Żeni się z Celiną Szymanowską.

1839 Wraz z rodziną jedzie do Lozanny, gdzie będzie wykładał literaturę łacińską. Pisze kilka wierszy, zwanych lirykami lozańskimi.

1840 Obejmuje katedrę literatur słowiańskich w College de France w Paryżu i rozpoczyna pierwszy z czterech cykli prelekcji. Wierszy (poza kilkoma drobiazgami) więcej nie pisze - interpretatorzy do dziś zastanawiają się nad zagadką jego zamilknięcia.

1841 Poznaje Andrzeja Towiańskiego u wraz z nim zakłada Koło Sprawy Bożej, które gromadzi liczne grono wyznawców, rekrutujących się głównie spośród polskiej emigracji we Francji.

1848 W czasie Wiosny Ludów tworzy Legion polski walczący we Włoszech, pisze dla niego "Skład zasad".

1849 Zakłada w Paryżu dziennik "Trybuna Ludów", w którym lewicowi publicyści z różnych krajów głoszą radykalne programy społeczne.

1855 Jedzie do Turcji, by wesprzeć akcję organizowania legionu polskiego do walki z Rosją. Umiera w Stambule. Zostaje pochowany na podparyskim cmentarzu w Montmorency (w roku 1890 Polacy złożą jego prochy na Wawelu).