I. Wstęp Etos rycerski - zespół wartości, charakterystyczny dla uczestników kultury rycerskiej . Stanowił zbiór powszechnie akceptowanych przez rycerstwo norm, które ustalały się przez długi okres czasu i wyznaczały wzorzec osobowy idealnego rycerza, ukazywały jakimi cnotami miał się on cechować oraz kształtowały wzory zachowań przyjętych w społeczności rycerskiej. Etos rycerski określał ogólny styl życia rycerzy, w dużym stopniu wpływał też na tożsamość klasową rycerstwa – sprawiał on, że każdy mieszkaniec średniowiecznej Europy mógł bez problemu odróżnić rycerza od chłopa czy mieszczanina. Jego ślady zachowały się w wielu źródłach, takich jak średniowieczna literatura piękna (np. pieśni o czynach), kroniki, miniatury. Do najważniejszych i powszechnie przyjętych cech etosu rycerskiego należało kilka wartości. Podstawową z nich było dobre urodzenie – bez szlachetnego pochodzenia nikt nie mógł należeć do stanu rycerskiego. Zwykły chłop nie mógł zostać przyjęty do tej grupy społecznej. Dodatkowo im „zaszczytniejszym” pochodzeniem był w stanie pochwalić się rycerz, tym większy powód miał do dumy i tym lepszą miał pozycję społeczną. Bycie potomkiem bohaterów stanowiło wielki atut w średniowiecznym świecie. Kolejną jakże ważną cechą charakteryzującą rycerza przestrzegającego etosu była odwaga. Każdy rycerz chciał, a wręcz pragnął, by być postrzeganym przez innych jako najmężniejszy, ten który nie zna strachu. W polu bitwy wielu z nich przedkładało swoje poczucie odwagi ponad zdrowy rozsądek. Wiele razy w imię odwagi dochodziło do nieprzemyślanych działań, które wcale nie musiały kończyć się pomyślnie dla rycerza, np. szarża niewielkiego oddziału rycerstwa na wielkie ilości wroga, która kończyła się militarną klęską. Z kolei kwestionowanie odwagi było dla członków opisywanego stanu wielkim dyshonorem i zniewagą. Zarzucenie im tchórzostwa było, poza oskarżeniem o wiarołomstwo, największą obelgą. Wśród cech etosu z odwagą nierozłącznie wiązała się rządza sławy. Rycerz poszukiwał rozgłosu na polach bitew, na turniejach rycerskich, w trakcie polowań i wszędzie tam gdzie mógł pochwalić się siłą fizyczną i siłą ducha. Chęć rozsławienie swojego imienia w wyniku bohaterskich czynów i pragnienie pośmiertnej chwały stanowiły dla rycerstwa niejednokrotnie cel życia. Kolejną wartością, której winszowali szlachetnie urodzeni była etyka walki. Prawdziwy bohater dbał o to by jego przeciwnik miał równe szanse, o to by potyczka była jak najbardziej honorowa, np. jeśli jego wróg stracił broń – rycerz starał się go dozbroić by potyczka była wyrównana. Takie zasady boju...