Początki architektury, sztuki, malarstwa czy rzeźbiarstwa rzymskiego kształtowały się pod wpływem Etrusków oraz kultury hellenistycznej. Kultury te wywarły duży wpływ także na religie, obrządki i instytucje państwowe. W II w. p.n.e. powstały pierwsze rzymskie dzieła historyczne. Początkowo pisano je w języku greckim, który z czasem zastąpiono łaciną. Najwybitniejszym dziejopisem czasów republiki był Tytus Liwiusz. Jego dzieło pt.: Od założenia miasta, nad którym pracował ponad 40 lat, objęło 142 księgi, z których do naszych czasów zachowała się tylko niewielka część. Zachowane księgi opisują najstarsze dzieje miasta, okres królewski, początki republiki, wojny z Hannibalem i państwami hellenistycznymi. Liwiusz pisał swe dzieło z pozycji rzymskiego patrioty, uważał, że Rzym jest wybrany przez bogów aby panować nad światem. Tytus stworzył niepowtarzalny styl pisarki zwany liwiańskim. Był on spokojny, wyważony, opisowy. W swoich dziełach cytował obszerne mowy postaci historycznych, nieraz zdarzało mu się jednak wkładać w ich usta swoje przemyślenia. Warto wiedzieć, że zapalonym czytelnikiem jego Dziejów był kronikarz Jan Długosz, który często przypisywał polskim królom słowa starożytnych. Szczyt pisarstwa historycznego Rzymianie osiągnęli w osobie Tacyta. Większość jego dzieł nie zachowała się w całości, zaginęły one w okresie późniejszym. Pisał w najróżniejszej tematyce. Jego najsłynniejsze dzieło czyli Roczniki, opisują czasy rządów cesarzów: Tyberiusza, Kaliguli, Klaudiusza i Nerona. Natomiast utwór Germania, jest poświęcony stosunkom politycznym i społecznym, obyczajom i religii Germanów. W późniejszym czasie napisał także Żywot Agrykoli, swego teścia. Styl pisarski Tacyta odznaczał się powagą, surowością i powściągliwością. Uważał on, że wydarzenia z przeszłości należy opisywać zgodnie z zasadą sine ira et studio, bez niechęci i bez sympatii czyli bezstronnie. Zasadzie tej nie zawsze był wierny, jako sympatyk ustroju republikańskiego odnosił się niechętnie do cezarów, opisywał ich jako ludzi próżnych, głupich, okrutnych i zdemoralizowanych władzą absolutną. Tacyt w swych tekstach umieszczał często krótkie, celne sentencje, jedna z nich brzmi „Zgodnym wszystkich zdaniem uzdolniony był do panowania pod tym warunkiem, żeby nie panował”. Z jego dzieł chętnie korzystali inni pisarze np.: Henryk Sienkiewicz czy Robert Graves. Omawiając literaturę Rzymu warto też zwrócić uwagę na Wergiliusza, Horacego i Owidiusza. Wergiliusz jest autorem największego rzymskiego poematu epickiego Eneida, wzorowanego na greckiej Iliadzie i Odysei. Kanwą poematu są wędrówki...