"Pan Tadeusz" to utwór Adama Mickiewicza. Dzieło powstało ku pokrzepieniu serc. Autor kierował się tęsknotą za Ojczyzną, emigracją i trudną sytuacją w państwie. Zamieszczony fragment przedstawia nam scenę w karczmie Jankiela. Zebrali się tam przedstawiciele szlachty i ks. Robak. Tego typu zebrania odbywały się w niedzielę po mszy i były elementem zwyczaju. Podczas takich spotkań mężczyźni zażywali tabaki, pili trunki i rozmawiali o sytuacji w kraju. Ks. Robak częstuje zebranych tabaką z częstochowskiej tabakiery. Po poczęstunku mężczyźni kichali, co oznaczało wzajemny szacunek. Podczas swoich wypowiedzi Bernardyn wspomina postać Napoleona. Podkreśla jego religijność, czy zasługi dla Rzeczypospolitej. Ksiądz Robak mówi także o Dąbrowskim. Zaznacza, że odebrał Gdańsk Niemcon, w ten sposób zakonnik budzi nadzieję u szlachty. Zachęca także do przyłączania się do wojsk napoleońskich. Szlachta to bohater zbiorowy "Pana Tadeusza". Ukazani są jako grupa niejedno lita, wyraźnie podkreślony jest indywidualizm postaci. Mickiewicz przedstawia zalety i wady szlachty. To ludzie odznaczający się patriotyzmem, przywiązani do obyczajów, tradycji, ceniący pochodzenie i religijni. Posiadali także cechy negatywne takie jak awanturnictwo, pijaństwo, łatwo ulegali manipulacjom, czego przykładem jest wykorzystanie ich naiwności przez Gerwazego podczas najazdu na Soplicowo. Mickiewicz podkreśla zalety szlachty, wady traktuje humorystycznie, "z przymrużeniem oka". Ogromny wpływ na bohatera...