Szanowni Państwo, Przyjaźń jest najszlachetniejszym z uczuć. Gdy ją zawieramy, nie ma dla nas znaczenia ani wiek ani wygląd czy też status społeczny. Prawdziwych przyjaciół łączą wspólne zainteresowania, podobne fascynacje. Dobrze czują się w swoim towarzystwie, ufają sobie bezgranicznie ale przede wszystkim są zdolni pomagać sobie nawet w najcięższych chwilach. I jak o każde uczucie trzeba dbać i zabiegać, tak w szczególności trzeba troszczyć się o przyjaźń. Dlatego też na temat swojej prezentacji wybrałem właśnie motyw przyjaźni, który chciałbym przybliżyć posiłkując się przykładami zaczerpniętymi z wybranych dzieł literackich. W pierwszej kolejności chciałbym odnieść się do utworu Antoine de Saint Exupery-ego pt. „Mały Książę”. Główny bohater podróżował po kilku planetach i m.in. trafił na Ziemię. Wyruszył w podróż aby w ten sposób uzyskać odpowiedzi na nurtujące go pytania. W trakcie swojej wędrówki dotarł na pustynię, gdzie spotkał Lisa. Postać ta uświadomiła chłopcu na czym polega istota przyjaźni. Lis utożsamił bowiem przyjaźń ze wzajemnym oswajaniem się. Jest to bardzo żmudna praca, która zabiera wiele czasu. Jednak poprzez stopniowe zbliżanie się do siebie i coraz lepsze poznawanie się, więź powstająca pomiędzy dwiema osobami staje się silniejsza. Według Lisa to właśnie obustronne zrozumienie i poczucie pokrewieństwa dusz jest tym co na trwałe łączy przyjaciół, bo jak zauważa „dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest dla oczu niewidoczne”. Dzięki jego naukom Mały Książę zrozumiał sens przyjaźni oraz uświadomił sobie, że jego prawdziwą przyjaciółką była Róża. W tej historii przyjaźń przedstawiona jest zatem jako uczucie nadrzędne wobec wszystkich innych, gdyż opiera się na doznaniach duchowych, zaufaniu i wzajemnej trosce. Kolejnym przykładem jaki chciałbym przytoczyć jest powieść Bolesława Prusa pt. „Lalka”. W tej książce jest mowa o przyjaźni subiekta Ignacego Rzeckiego ze Stanisławem Wokulskim. I choć różnica wieku między nimi jest dość znaczna, Rzecki jest całkowicie oddany swojemu przyjacielowi. Dba o interesy Wokulskiego, przejmuje się jego problemami a nawet próbuje go ożenić ze Stawską, w której nota bene sam jest zakochany. W oczach Rzeckiego Stanisław to człowiek bardzo rozsądny, dlatego tak trudno jest mu się pogodzić z myślą, iż Wokulski mógł zakochać się w próżnej Izabeli Łęckiej. Jeżeli chodzi o Stanisława Wokulskiego, to on nie do końca dostrzega starania starego subiekta, gdyż rzeczywistość przysłania mu platoniczna miłość do panny Łęckiej. Nie zmienia to jednak faktu, że doskonale zna starcze przyzwyczajenia i...