Idea poświęcenia jest wartością cenną, jednak rzadko spotykaną. W dzisiajszym świecie, który przepełniony jest bólem i cierpieniem niełatwo znaleźć człowieka, ktory byłby w stanie poświęcić się dla kogoś. Mimo że przeszłość Polski jest tragiczna i okrutna, jestem dumna, że żołnierze i ludność cywilna poświęcali swoje życie za nasz kraj. Nie liczyli na nagrodę, walczyli w obronie swojej ojczyzny i swoich rodaków. Niestety owa bohaterska postawa nie jest już spotykana. Ludzie nie chcą słyszeć o bólu innych, martwią się o siebie, ponieważ pesymistycznie patrzą w przyszłość.

Ludzie nie umieją się poświęcać. Ten problem jest bardzo powszechny i wielu podejmuje rozmyślania na ten temat. Idea poświęcenia staję się także inspiracją niektórym poetom. Natomiast mit o Prometeuszu jest przykładem pięknej i bohaterskiej postawy. Prometeusz był odważnym i mądrym tytanem. Niestety, jego szlachetne i dobre działania sprowadziły na ludzi nieszczęście. Za ofiarowanie ognia ukarano go- został przykuty do skały Kaukazu i drapieżny ptak wyjadał mu wątrobę, która ciągle odrastała. Prometeusz jest najlepszym przykładem na to, że poświęcenie jest czymś pięknym, jednakże bywa też bolesnym. Stąd idea prometeizmu. Jest to przede wszytskim cierpienie i poświęcenie dla dobra wszystkich ludzi, ale także bunt. W postawie Prometeusza można zauważyć bunt przeciw dziwnej hierarchi świata. Nie mógł pojąć tego, że rządzący mogli korzystać z ognia, a poddani nie mieli do tego prawa. Odważny tytan zapragnął zmiany dla dobra wszystkich ludzi.

Utwór Zbigniewa Herberta pt. "Stary Prometeusz" można zinterpretować jako dalszy ciąg mitologicznej opowieści. Przedstawiona jest straość Prometeusza. Jest to dość dziwne, ponieważ każdy bohater mitycznej historii był nieśmiertelny, wiecznie młody. Mamy tu przykład demitologizacji zastosowanej przez autora.

W podanym fragmencie ukazana jest próba znalezienia miejsca dla Prometeusza w historii. Bohater rozmyśla i jednocześnie szuka sensu swojego życia. Można zobaczyć pozorne ustabilizowanie życia, pogodzenie się z losem i z przebiegiem zdarzeń. Zaczyna rozumieć, że ofiara była banalna. Zauważa, że tytan nie pogodził się jednak z tym stwierdzaniem. Jego emocje nie zmieniły się, to jest tylko pozór. Uległ zmianie sposób wyrażania buntu. Przedtem, odważnie dokonywał swoich działań. Teraz cicho, ironicznie śmieje się. Śmiech ten jest niezwykle skuteczny, ponieważ daje odrobinę wolności. Dzięki te,u Prometeusz czuje się zwycięzcą mimo że poniósł klęskę. Dowodem potwierdzającym jego przegraną są elementy obecne w micie: ogień, który był niezbędny do życia, a teraz jest siłą niosącą śmierć, gdy nieprawidłowo zastanie użyty oraz orzeł, silny ptak, wyjadający wątrobę tytana, obecnie wypchany tworzy ozdobę pokoju. Jest to także dowód demitologizacji. Działanie Prometeusza, jego poświęcenie jest wielką tragedią. Starał się, aby ludziom żyło się lepie, a okazało się, że ludzie są w stanie zniszczyć swoją postawą tak piękne cele.

Cierpienie, poświęcenie dla innych, można różnie interpretować. Każdy inaczej to odbiera. Jedni popierają ową postawę, inni są jej przeciwni. Mit ukazuje tą postawę, która przyniosła pozytywny efekt, powstanie ludzkości. Zbigniew Herbert cierpienie za ogół traktuje ironicznie, ale życzliwie. Zastanawia się na tym, idea prometeizmu stanowi dla niego obiekt badań. Ta postawa jest piękna i dobra, ale trzeba stosować ją z umiarem. Wszyscy dobrze wiemy, że uczynki, które miały pomóc mogą zaszkodzić i dzieje się to wbrew naszej woli. Utwór " Stary Prometeusz" przedstawia nam sposób okazywania swoich emocji związanych z niezgodą ze światem.