Filozofia starożytna – pierwsza epoka filozofii zachodu obejmująca dorobek myślicieli antycznej (starożytnej) Grecji i Rzymu. Początek filozofii starożytnej datuje się na okres działalności Talesa z Miletu (koniec VII w. p.n.e.). Za datę końcową dla filozofii starożytnej przyjmuje się symboliczny kres starożytności (upadek cesarstwa zachodniorzymskiego w roku 476 r. n.e.) lub zamknięcie Akademii Platońskiej w 529 r. n.e. Z końcem filozofii starożytnej rozpoczyna się okres filozofii średniowiecznej. Epikureizm(filozofia stworzona przez Epikura żyjącego na przełomie III i II w. p.n.e.) kierunek filozoficzny, zalecał szczęśliwe życie, polegające na doznawaniu przyjemności i unikania bólu. Według epikurejczyków należy cieszyć się codziennością, żyć w harmonii z przyrodą, mądrze korzystać z każdej chwili. Z epikureizmem wiąże się hasło: „carpie diem” (chwytaj dzień) Stoicyzm (utworzony w III w p.n.e. Przez Zenona z Kation) propagował umiar, spokój, zachowanie wewnętrznej równowagi. Stoicy mówili, że nie należy wpadać w rozpacz, gdy coś idzie nie po naszej myśli, bo skoro Fortuna kołem się toczy, to jutro będzie lepiej. Ale ta sama zasada dotyczy szczęścia, należy pamiętać o jego chwilowości. Mitologia – zaczyna się od wyjaśnienia początków świata (mit kosmogoniczny). W mitologii świat wyłonił się z chaosu. Powstanie świata różni się tutaj od tego w Biblii. Mit – opowieści o Bogach i bohaterach zawierające zalążki religijnych wyobrażeń starożytnych Greków. Objaśniały one tajemnice początków kosmosu i człowieka, tłumaczyły zjawiska przyrody, ludzkie uczucia i namiętności. Rodzaje mitów: - kosmogoniczne - o powstaniu świata - teogoniczne - o powstaniu bogów - antropogenetyczne - o pochodzeniu człowieka - ajtiologiczne - o pochodzeniu zjawisk, obyczajów, nazw Cechy mitu: - opowiada historię świętą - odkrywa sakralny wymiar wszystkiego, co istnieje - opisuje początki świata, człowieka, zjawisk przyrody, obyczajów - nadaje światu sens - jego bohaterowie to istoty obdarzone nadnaturalną mocą Mit o Prometeuszu jest innym niż teoria czterech wieków podaniem o powstaniu człowieka. Prometeusz był jednym z tytanów. Ulepił człowieka z gliny pomieszanej ze łzami. Duszę zaś zrobił z ognia niebiańskiego, który wykradł z rydwanu słońca. Człowiek Prometeusza był podobny do wizerunku bogów, ale słaby i bezradny. Dlatego tytan postanowił wykraść bogom Olimpu ogień i nauczyć człowieka używania go, rzemiosł, sztuk. Zeusowi nie podobały się poczynania Prometeusza. Namówił bogów do stworzenia drugiego człowieka – pięknej i urokliwej Pandory, nazwanej tak, gdyż była darem od...