Problem wojny, bezpieczeństwa i pokoju przejawia się nam przez całe wieki. Już w starożytności filozofowie zajmowali się rozważaniem tych kwestii, choć były one zrozumiane w zupełnie innym pojęciu. Na przykład , bezpieczeństwo w starożytności rozpatrywano tylko w kategoriach wojny i pokoju. Szczególną uwagę należałoby zwrócić na okres Renesansu i Oświecenia. Tam problemy te zajmowały bardzo istotne miejsce w rozważaniach wielu znakomitych pisarzy, filozofów oraz dużej liczby działaczy politycznych . Wraz ze zmianami jakie zachodziły w tym okresie w Europie i na świecie, następowała zmiana w kształcie i charakterze formułowania pojęć wojny, bezpieczeństwa i pokoju. W myśli okresu Renesansu (Odrodzenia) ukazane zostają liczne koncepcje bezpieczeństwa , które zawierają wartości ponadczasowe i uniwersalne. Bardzo podobne w swoim przekazie do poglądów z epoki Starożytności i Średniowiecza. Stanisław ze Skarbimierza (ok. 1365-1431), rektor Akademii Krakowskiej , prawnik, kanonik kapituły katedralnej na Wawelu. Wypowiadał się na temat wojen sprawiedliwych ,zmierzających do pokoju. Według jego myśli, należało walczyć jedynie o zwrot tego co zostało zabrane lub w obronie ojczyzny , mając na celu przywrócenie i zapewnienie pokoju. Andrzej Frycz Modrzewski (1505-1572), jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego Renesansu , pisarz i twórca . Kontynuował , a także rozwinął rozważania Stanisława ze Skarbimierza na temat pokoju i wojny . Stworzył znakomite dzieło pt. „O poprawie Rzeczypospolitej”, które było poświęcone problemom gospodarczym, społecznym i politycznym. Uważał, iż trwałość i pomyślność państwa zależy od panujących tam dobrych zwyczajów. Wyróżniał wojny sprawiedliwe i niesprawiedliwe, potępiając te drugie. Najważniejszy w państwie jest pokój , o który trzeba stale zabiegać. Wojny według Modrzewskiego powinny mieć tylko słuszną przyczynę np. dla naprawienie krzywd. Do myśli Modrzewskiego nawiązali również Bracia Polscy (Arianie). Zagadnienia pokoju i wojny wiązali z problematyką religijną. Doszło do słynnej dyskusji o „urzędzie i mieczu”, trwającej dziesięć lat. Większość opowiadała się za nieużywaniem przemocy w stosunkach międzyludzkich. Potępiano używanie sił zbrojnych w konfliktach. Niektórzy