Wojna secesyjna (1861-1865) wybuchła głównie w związku z konfliktem między północą a południem dotyczącym sprawą niewolnictwa w USA. Było to związane z brakiem sprecyzowania w konstytucji stosunku do czarnoskórych, działalnością ruchu abolicjonistycznego oraz zwycięstwem Abrahama Lincolma, który nie popierał wyzysku Afrykanów. Działania zaczęły się dnia 12 kwietnia 1861 roku atakiem Południa na Fort Sumter w Karolinie Południowej. Północ szybko prowadziła blokadę wybrzeża Konfederacji, by utrudnić jej handel zagraniczny. Na początku obie strony starały się szybko doprowadzić do rozstrzygnięcia sporu najeżdżając na Waszyngton i Richmond, czyli stolicę każdej ze stron. Najbardziej znaczącą bitwą wojny secesyjnej doszło pod Gettysburgiem w stanie Pensylwania na początku lipca 1863r., podczas której wojska konfederatów odniosły klęskę, po której nie były już zdolne do przejęcia inicjatywy strategicznej. Bitwa ta była punktem zwrotnym dla Armii Potomaku, od tego momentu przejęli oni prowadzenie. W 1865r. generał Lee podpisał w Appomattox kapitulacje, bowiem konfederacja nie mogła już dłużej stawiać oporu, a większość Południa została przejęta przez Unię. Kolejną dużą bitwą była bitwa nad Wilson’s Creek, która miała miejsce 10 sierpnia 1861 roku w stanie Missouri. Pomimo, że liczba jednostek walczących w tej kampanii nie była znacząca, to określa się ją jako „Bull Run zachodu” w nawiązaniu do I bitwy nad Bull Run na wschodnim froncie wojny secesyjnej. Zwycięstwo w walkach odniosły wojska Konfederacji pod dowództwem Bena McCullocha i Sterlinga Prica. Podczas trwania wojny secesyjnej na terenie Stanów Zjednoczonych znajdowało się około 30 tysięcy Polaków (znacznie większa ilość rodaków wyemigrowała po klęsce powstania styczniowego). Chcieli oni udowodnić swoje przywiązanie do nowej ojczyzny przez aktywny udział w rozpoczynającej się walce z roku 1861. Włodzimierz Krzyżanowski w obawie przed represjami zaboru pruskiego wsiadł na statek płynący do Ameryki. Początkowo nie było mu łatwo nie znał języka, nie miał nikogo bliskiego w Nowym Jorku. Znalazł pracę na kolei, gdzie dorobił się dużych pieniędzy oraz zaangażował się w działania Partii Republikańskiej. Inżynier zgłosił się do wojska krótko po ogłoszeniu przez nowego prezydenta mobilizacji. Wraz ze swoim oddziałem imigrantów obronił Waszyngton przed atakami powstańców, czym samym został mianowany początkowo kapitanem, a potem majorem, uzyskał też pozwolenie na rekrutację uchodźców do Unii. Dowódcy udaje mu się utworzyć 58. Ochotniczy Pułk Piechoty Nowego Jorku włączony w skład Armii Potomaku zwany „Polskim...