Zarówno wiersz „Król Olch” Johanna Wolfganga Goethego i obraz „Kredowe skały na Rugi” Caspara Davida Friedricha pochodzą z epoki romantyzmu. Chociaż są to dwa rodzaje sztuki, to jednak poruszają te same zagadnienia dotyczące postrzegania świata przez romantyków i klasyków. Dzieła te są uważane za programowe dla epoki romantyzmu i służyły jako wzór dla artystów tego okresu. Autor „Króla Olch” sięga do tradycji ludowej, a jego utwór jest typową balladą romantyczną. Wprowadza nas w nastrój mistyczny, fantastyczny, a zarazem wielkiego dramatu. Utwór opowiada o nocnej, konnej podróży ojca z chorym dzieckiem przez tajemniczy las. Dzięki prowadzonemu dialogowi ojca z synem poznajemy dwa sposoby odbioru świata. Chory, gorączkujący syn widzi zjawę króla Olch, który go wzywa, kusi i zaprasza do swojego świata. Świat widziany przez dziecko jest niedostępny ojcu, on go po prostu nie widzi. Ojciec odbiera świat przez zmysły i rozum, a więc patrzy na rzeczywistość realnie. Jego świat jest materialny, można go zobaczyć , dotknąć i logicznie wytłumaczyć. Dlatego na niepokoje i widzenia syna odpowiada: „- Nie bój się mój synu, ja widzę to z dala. To wierzba swe stare gałęzie rozwala” . W innym miejscu na pytanie syna , czy słyszy wabiący głos króla, odpowiada:” – To wiatr, mój synku, to wiatru głos ” . Niestety dziecku tłumaczenia ojca nie wystarczają. Ono widzi inny świat, który go pociąga, kusi swą tajemniczością i wyjątkowością. Jest to świat dla ojca niedostrzegalny, a przez to nie jest on w stanie towarzyszyć swemu dziecku, ani też go uchronić przed tym, co dla każdego człowieka jest ostateczne, to znaczy przed śmiercią. Świat duchowy może dostrzec tylko ten, kto patrzy dalej i głębiej niż ludzki rozum jest w stanie go poprowadzić. Syn w wierszu „Król Olch” reprezentuje romantyczne widzenie świata, zaś ojciec jest przedstawicielem racjonalistycznego poglądu na życie; u chłopca prym wiodą uczucia, u ojca zimny rozum. W postaciach tych J.W. Goethe ukazał zetknięcie dwóch światów: świata fantastycznego i rzeczywistego oraz dwa spojrzenia: racjonalne i irracjonalne. W kreacjach postaw ojca i syna dostrzegamy typową walkę klasyków z romantykami. Autor wiersza wszystkim przeciwnikom romantycznego widzenia świata mówi, że odrzucenie świata niewidzialnego, duchowego, nie uczyni tego, że ten świat nie będzie istniał. On jest tak samo realny jak świat materialny, ale może być poznany tylko przez duszę, serce, intuicję i uczucia. Ten świat jest głębszy, bogatszy i jest naszym ostatecznym przeznaczeniem. „Skały kredowe na Rugii” to obraz namalowany przez niemieckiego malarza...