Pierwsze najazdy Tatarów ze Złotej Ordy na Polskę sięgają XIII wieku kiedy to Wojska tatarskie wysłane przeciwko Polsce rozbiły w lutym 1241 rycerstwo małopolskie, zdobyły większość miast Polski południowej i centralnej, m.in. Lublin, Kraków, Sandomierz i wkroczyły na Śląsk. 9 kwietnia 1241 odniosły zwycięstwo pod Legnicą nad wojskami księcia wrocławskiego Henryka II Pobożnego. W następnych latach działający z terenów ruskich Tatarzy jeszcze dwukrotnie w 1259 i 1287 najeżdżali ziemie polskie. Podczas trzeciej wyprawy (1287) dzięki ufortyfikowaniu większych miast polskich nie zdobyli m.in. Krakowa, Lublina i Sandomierza, chan Telboga został pobity w Górach Świętokrzyskich przez wojska Leszka Czarnego a oddziały chana Nogaja poniosły klęskę pod Starym Sączem. Od XV w. po rozpadzie Złotej Ordy ziemie polskie najeżdżali Tatarzy z chanatu krymskiego. W latach 1474-1569 dokonali 75 większych najazdów na ziemie polskie grabiąc Podole, Wołyń, Ruś Czerwoną i wschodnią Małopolskę. Po jednym z najazdów, dla obrony przed czambułami tatarskimi, ok. 1490 powołano stałe oddziały noszące nazwę obrony potocznej, składające się w przeważającej mierze z jazdy pełniącej służbę w polu. Po 1564 obronę potoczną zastąpiły wojska kwarciane. W Polsce o sile armii decydowała jazda. Był to wynik polskiej tradycji rycerskiej, niewielkiej roli miast oraz wojen z Tatarami, którzy byli głównym przeciwnikiem Polaków na rozległych południowo-wschodnich obszarach Rzeczypospolitej. Początkowo polska jazda zachowywała charakter dawnej konnicy rycerskiej, o której sile decydowali ciężkozbrojni kopijnicy. Obok ciężkozbrojnych na polu bitwy występowali również konni strzelcy, którzy w XVI wieku byli już uzbrojeni w broń palną - rusznicę lub arkebuz. Część żołnierzy walczących w szeregach strzelców, mając stale kontakt z Tatarami, przyjęła do swojego uzbrojenia wschodni łuk. Na początku XVI wieku pojawił się w Polsce nowy typ jazdy - husaria. Pierwotnie była to lekka jazda, uzbrojona w kopie, szable i tarcze. Oblicze husarii uległo zmianie w pierwszej połowie XVI wieku, kiedy przyjęła ciężkie uzbrojenie ochronne, zajmując z czasem miejsce kopijników na polu bitwy. Uzbrojeni byli w długie kopie, szable i pistolety, prócz tego zaś w koncerze służące do przebijania zbroi przeciwnika i nadziaki młotki o zaostrzonym końcu. Uzbrojenie ochronne złożone było ze zbroi płytowych, łuskowych lub kolczug oraz szyszaków. Ponadto w połowie XVI stulecia z jazdy strzelczej wykształciła się konnica zwana kozacką posiadająca niewielkie uzbrojenie ochronne, wyposażona w szablę, pistolet czy łuk oraz tarczę...