W renesansie wysunięto na pierwsze miejsce człowieka i jego sprawy. Założeniem głównego kierunku epoki było poznanie wszystkich aspektów życia ludzkiego. Człowiek stał się ważniejszy od Boga, którego przedstawiano jak ojca, towarzyszącego ludziom podczas ich ziemskiego życia. W literaturze renesansowej obraz świata był uporządkowany, dzięki czemu człowiek mógł się w nim odnaleźć i spełniać swoje marzenia oraz plany. Uważany za stworzenie pięknie i doskonałe, był osobą, która mogła zmienić świat, sprawić, aby stał się lepszy. Odrodzenie się człowieka w Renesansie polegało na odrzuceniu ideałów średniowiecznej ascezy, zanegowaniu scholastyki i średniowiecznego systemu gradualnego (hierarchii bytów od najniższych po uduchowione). Nowa epoka podkreślała niezwykłą godność każdego człowieka, wartości życia ziemskiego. Z tak rozumianą wartością życia doczesnego wiązała się ciekawość świata i chęć jego odkrywania. Było to olbrzymie pole, które dopiero należało odkryć i zbadać. Poruszając temat renesansowego sposobu patrzenia na człowieka, warto odwołać się do twórczości Mikołaja Reja. Dziełem, w którym pojawia się motyw człowieka jest renesansowy utwór „Żywot człowieka poćciwego” . Rej przedstawia tu życie w stanie szlacheckim i na ojczystej wsi jako największe szczęście, do którego należy dążyć. Młody szlachcic wchodząc w życie powinien zastanowić się nad wyborem właściwej drogi życiowej i nad zawodem, który da mu pełne zadowolenie. Nie jest to ani zawód żołnierza, ani służba publiczna czy wojskowa oraz bycie dworzaninem. Urzędy te są niebezpieczne lub kuszą wieloma pokusami. Pisarz nie zaleca też życia na wielkopańskich dworach, na których panuje obłuda, brak jest szczerości a znaczenie zdobywa się pochlebstwami. Tylko ziemiański dworek, opisywany przez pisarza jest miejscem, gdzie człowiek zdobywa wszelkie potrzebne do życia i po śmierci cnoty, gdzie spełnia się i dochodzi do szczęścia i gdzie realizuje swoje potrzeby w harmonii z naturą. Piękna i dobra przyroda służy tu człowiekowi. Wraz z mijającymi porami roku i naprzemiennym odradzaniem się i obumieraniem życia w naturze zmieniają się czynności ludzkiego życia. Wiosną można oglądać piękną odradzającą się przyrodę, należy wtedy pracować by później móc korzystać z jej plonów, lato to czas cieszenia się i oglądania owoców własnej pracy, jesień natomiast jest porą zbiorów. Każda z wykonywanych czynności w polu i gospodarstwie jest źródłem przyjemności i wielkiej radości. Cytat: „A w każdym z tych czasów i potrzebnego a różnego gospodarstwa i rozkosznych czasów i krotofil swych w swoim onym pomiernym a w...