DZIECKO W HISTORII W przeszłości często ignorowano dzieciństwo, nie dostrzegając rządzących nim praw. W hierarchii społecznej dzieci znajdowały się bardzo nisko. Poprzednie epoki dostrzegały złe cechy natury dziecka i stąd poddawano je ostrej dyscyplinie sięgającej nawet po brutalne formy przemocy. STAROŻYTNOŚĆ Już od starożytności życie ludzkie dzielono na okresy, z których początkowe z nich odpowiadały czasom dzieciństwa. Dzieciństwo kończyło się w siódmym roku życia. W tym mniej więcej wieku oddawano dzieci do szkoły, do terminu, czy na służbę. Łączyło się to często z opuszczeniem przez „niedorosłe” dziecko domu rodzinnego. Dziecko nie posiadało pełni praw, było najczęściej podporządkowane woli ojca. Starożytna Sparta Według prawodawstwa Sparty, którego twórcą był Likurg, dzieci były własnością państwa, do którego należało także wychowanie. Państwu i jego obronie potrzebne były jedynie dzieci silne i zdrowe, dlatego nowonarodzone dzieci zanoszono przed Radę Starszych, aby orzekła czy dziecko jest silne na tyle, aby mogło żyć. Dzieci chorowite i słabe wyrzucano w przepaść na górze Tajget. Do 7 roku życia dziecko przebywało w domu. Zarówno dziewczętami jak i chłopcami zajmowała się głównie matka. Dzieci nie otrzymywały od matki czułości i nadopiekuńczości. Jako niemowlę rzadko było karmione, przewijane, nie troszczono się o jego zdrowie. Matka przyzwyczajała dziecko do znoszenia niewygód, pozostawiała dziecko w ciemnych pomieszczeniach, nie reagowała na płacz i cierpienie. Ponadto Spartanki wymieniały się swoimi dziećmi, żeby nie przywiązać się emocjonalnie do potomstwa. Ideałem wychowania w starożytnej Sparcie był człowiek silny, gotowy do walki i posłuszny państwu. Starożytne Ateny Ponieważ Attyce nie zagrażało niebezpieczeństwo wewnętrzne, jak to miało miejsce w Sparcie, dlatego zaczęła ona dążyć do zrealizowania w wychowaniu ideału człowieka według ideału kalokagathii (kalós – człowiek świetnie wyrobiony pod względem fizycznym, doskonale wysportowany, pięknie i harmonijnie zbudowany; agathós – dobry, człowiek doskonały pod względem moralnym i umysłowym). Każdy chłopiec grecki, szczególnie arystokratycznego pochodzenia, miał być piękny. Z kolei dobrym miał się stać dzięki zdobyciu właściwej dla owych czasów kultury umysłowej, moralnej i muzycznej. Okres dzieciństwa dziecko spędzało na łonie rodziny, pozostawało pod opieką matki oraz przydzielonych do tego niewolników i niewolnic. Niemowlę po odkarmieniu przez matkę stawało się podopiecznym niańki. Prawo decydowania o losach dziecka przysługiwało ojcu. W sytuacji, gdy ojciec pochłonięty życiem...