Etyka jako filozofia praktyczna (od greckiego praxis - czyn, działanie i postępowanie) jest wiedzą o życiu ludzkim i sztuką życia, dokonywanych wyborach, urzeczywistnianiu pragnień, potrzeb i zamiarów-dobra przy jednoczesnym unikaniu zła. Ale etykę jako filozofię praktyczną określić można również jako wiedzę o pierwszych przyczynach i zasadach ludzkiego życia, jego realizacji, formach i celach (celu lub powołaniu). Celem tego życia jest szczęście i pomyślność. Drogą zaś do niego cnota, dzielność i właściwe działanie (inaczej czyste sumienie). Życie ludzkie jest szczęśliwe i pomyślne jeżeli zachowuje się umiar. W zaleceniu Arystotelesa zachowanie tego umiaru polega na kompromisie pomiędzy nadmiarem czegoś i niedostatkiem czegoś innego. Daje się ten kompromis zinterpretować jako niwelowanie nadmiaru pragnień części bezrozumnej natury ludzkiej i wzmacnianie niedostatku pragnień jej części rozumnej. Jest to zalecenie tępienia przede wszystkim nadmiaru „chuci” (pożądliwości seksualnej), w jakiejś mierze także pragnień zmysłowych, instynktownych i wegetatywnych. Ale jest to jednocześnie zalecenie wzmacniania przede wszystkim pragnień rozumu. W sumie więc, chodzi o racjonalizację tego, co wypływa z bezrozumnej części duszy i ma charakter czegoś wegetatywnego. Arystoteles, rozwijając to zalecenie, zbudował swoistą etykę normatywną, która jest etyką cnót z jednej strony, jako wartości, z drugiej zaś, jako zasady złotego środka. Powiada w niej o tym, aby zachowywać...