FASZYZM WŁOSKI ________________________________________________________________ Faszyzm – ruch polityczny i ideologia rozwijające się w Europie po I wojnie światowej. Faszyzm niósł ze sobą system rządów oparty na dyktaturze; wprowadzał system monopartyjny, ograniczenie swobód obywatelskich, całkowite podporządkowanie obywatela państwu. Cechy charakterystyczne faszyzmu: • nacjonalizm, • eliminacja przeciwników politycznych, • system monopartyjny, • militaryzm i dążenie do podbojów (ekspansjonizm), • rozwój systemu policyjnego, kontrolującego życie obywateli, • antykomunizm, • podporządkowanie wszystkich organów władzy państwowej odpowiednim ogniwom aparatu partyjnego, • antyhumanitaryzm, • kult wodza i wiara w jego nieomylność, • indoktrynacja społeczeństwa. 1. Geneza faszyzmu włoskiego I wojna światowa wywarła olbrzymi wpływ na wykształcenie się ideologii faszystowskiej. niezadowolenie Włoch z wyników wojny – Włosi spodziewali się większych nabytków terytorialnych; Wielka Brytania na początku wojny przekonała polityków włoskich do opuszczenia Trójprzymierza i przystąpienia do Trójporozumienia. Ceną za to miały być znaczne zdobycze terytorialne. Niestety armia włoska podczas wojny nie odniosła znaczących sukcesów i mocarstwa nie przyłączyły do Włoch tylu ziem na ile Włosi liczyli – nie otrzymali Korsyki, Dalmacji, Rijeki oraz kolonii niemieckich. powojenny kryzys gospodarczy – rosnąca inflacja, bezrobocie. Sytuacja ludności się znacznie pogorszyła – powszechne ubożenie społeczeństwa. Ludność stała się bardziej podatna na radykalne teorie społeczne, które obiecywały szybką poprawę sytuacji bytowej. Poparcie tak dla partii komunistycznej jak i radykalnych ruchów prawicowych zaczęło szybko rosnąć. średnie warstwy społeczeństwa obawiały się wybuchu rewolucji bolszewickiej – rewolucje w Rosji i w Niemczech oraz rozwój europejskiego ruchu komunistycznego zaniepokoiły część społeczeństwa włoskiego. Oprócz tego chłopi w 1919 r. samowolnie zaczęli dzielić ziemię co budził strach i sprzeciw właścicieli ziemskich. kryzys wartości będących podstawą liberalnych państw XIX w.: indywidualizmu, liberalizmu, racjonalizmu, parlamentaryzmu, który gwarantował wolność osobistą i majątkową oraz strzegł praw obywatelskich. Kryzys był związany z niewiarą w ich skuteczność – państwa, które je wyznawały doprowadziły do najstraszniejszej wojny w historii ludzkości. Przeciwstawieniem indywidualizmu był trend podporządkowania jednostki państwu – państwo stało się wartością nadrzędną, która za cenę ograniczenia wolności gwarantowała poczucie bezpieczeństwa. Nastąpił upadek starych...