Zakończenie II wojny światowej zaowocowało utworzeniem się dwóch bloków polityczno-militarnych. Wschód i Zachód stanęły naprzeciwko siebie we wrogich nastrojach. Przełom lat czterdziestych i pięćdziesiątych to okres nasilenia się konfrontacji politycznej i strategicznej owych dwóch bloków m. in. na obszarach Azji. Istotną kwestią, która zaczęła być coraz bardziej widoczna, stał się proces dekolonizacyjny. Jednak państwa Zachodu, a także Wschodu, starały się uczynić wszystko – biorąc pod uwagę zarówno środki militarne jak i polityczne, by zatrzymać przy sobie odzyskujące wolność państwa Azji i Afryki . Państwa odzyskujące niepodległość w wyniku dekolonizacji stanowiły swego rodzaju wyzwanie dla funkcjonującego ładu, gdyż mogły stać się czynnikiem potencjalnie zaburzającym dwublokową rzeczywistość. Sytuacja międzynarodowa wywierała ogromny wpływa na to, jak kształtowała się polityka zagraniczna nowo powstających państw. W obliczu eksplozji niepodległości nowe państwa stawały przed dylematem wyboru sposobu funkcjonowania w stosunkach międzynarodowych. Mogły one wybrać jedną z trzech potencjalnych dróg: Przyjąć orientację prozachodnią, co oznaczało przystąpienie do zachodnich organizacji militarnych, a przez to wyrzeknięcie się walki antykolonialnej oraz „antyimperialistycznej”. Taką drogę obrały Filipiny, Irak, Iran, Pakistan i Tajlandia, natomiast krytycznie wobec takiego postępowania wypowiedziała się większość państw azjatyckich oraz bliskowschodnich; Zdecydować się na zbliżenie do państw socjalistycznych, co jednak owocowałoby koniecznością dokonania szerokich przeobrażeń zarówno w sferze politycznej, ekonomicznej, jak i społecznej; Nie opowiadać się ani po stronie Zachodu, ani po stronie Wschodu, a w zamian za to poszukiwać szans rozwoju własnej, jak najbardziej niezależnej polityki w stosunkach międzynarodowych. Ten wybór pozwalał pierwszym niepodległym państwom Azji oraz Afryki na odejmowanie pierwszych kroków w działalności antykolonialnej. Był on także szansą na próbę rozwoju swego rodzaju solidarności między państwami Azji i Afryki z położeniem silnego nacisku na jak największą samodzielność na arenie międzynarodowej. Wybranie trzeciej opcji nie oznaczało jednak próby formowania swego rodzaju trzeciej drogi pomiędzy dwiema już istniejącymi. Było to natomiast ukazanie nowej formy funkcjonowania w społeczności międzynarodowej, wychodzącej jednak zdecydowanie poza ramy tradycyjnej neutralności. Do podjęcia działań politycznych i politycznych decyzji w takiej formie przez poszczególne państwa, przyczyniły się czynniki takie jak oczekiwania...