Urazy psychiczne są nieodłącznym elementem naszego życia – niezmiennym losem człowieka. Nieszczęścia towarzyszą ludziom od zawsze: dostajemy złe informacje, dotykają nas choroby, nieszczęścia; ludzie których kochamy odchodzą od nas, starzejemy się i umieramy. W zasadzie teoretycznie powinniśmy być przygotowani na wiele z powyższych sytuacji, albo przynajmniej znać sposoby radzenia sobie z takimi zdarzeniami. Niestety czasami jednak pojawia się coś, co przekracza zwyczajne niepowodzenia. Skutki niektórych nieszczęść są tak druzgoczące, wyniszczające i długotrwałe, że zostały uznane za odrębną kategorię diagnostyczną - zespół stresu pourazowego, zaburzenie stresowe pourazowe, PTSD (ang. posttraumatic stress disorder) - rodzaj zaburzenia lękowego będący efektem przeżycia traumatycznego wydarzenia. Pierwsze naukowe obserwacje sięgają końca XIX w. opierając się na skutkach wojny secesyjnej prowadzone były przez francuskich uczonych. Kolejne doświadczenia, z okresu pierwszej wojny światowej, przyniosły efekty w postaci wprowadzenia ustawodawstwa przyznającego prawo do rekompensaty za obrażenia doznane w wyniku wypadków. Dociekano związków między traumą a histerią. Badania takie prowadzono w paryskim szpitalu Salpeterie . M. Horowitz uważa, że „traumatyczne wydarzenie to takie, które nie może być przez ofiarę włączone do wewnętrznego schematu siebie w relacji ze światem. Wydarzenia te burzą podstawowe założenia jednostki co do bezpieczeństwa w świecie, pozytywnej wartości JA oraz naturalnego porządku rzeczy.” Typologię zdarzeń traumatycznych przedstawił B. Dudek uświadamiając nam jednocześnie, że z takimi sytuacjami w życiu przeciętna osoba ma szansę spotkać się bardzo często albo jako ofiara, albo świadek takiego zdarzenia lub po prostu jako osoba pomagająca poszkodowanemu. B. Dudek dzieli zdarzenia traumatyczne na: I. Katastrofy: 1) katastrofy naturalne (huragany, trzęsienia ziemi, powodzie itp.) 2) katastrofy spowodowane przez człowieka (wypadki komunikacyjne, budowlane, pożary) II. Przemoc między ludźmi: 1) przemoc strukturalnie zorganizowana (wojna, tortury) 2) przestępstwa polityczne (uprowadzenia, zabójstwa) 3) czyny kryminalne a) w rodzinie (przemoc fizyczna, wykorzystanie seksualne) b) poza rodziną (przemoc fizyczna, gwałty, napady, rozboje) . M.J. Horowitz, jest uznawany za jednego z największych znawców problematyki stresu traumatycznego. Wyodrębnił on pięć jego faz z możliwością ich naprzemiennego występowania i elastycznego powrotu do wcześniejszych etapów radzenia sobie z traumą: I faza: krzyku – obejmuje bezpośrednią reakcję na poważne...