Analiza i interpretacja Sonetu Adama Mickiewicza ,,Stepy akermańskie” Utwór Adama Mickiewicza posiada formę sonetu, który jest formą wymagającą od twórcy wielkiej dyscypliny słowa. Zmusza do zamknięcia treści w ściśle określonych ramach, podporządkowanych zasadzie symetrii pod względem składniowo-intonacyjnym i metrycznym. Klasyczny sonet składa się z czterech zwrotek. Dwie pierwsze, czterowersowe, mają charakter opisowy. Dwie ostatnie posiadają charakter refleksyjno-filozoficzny i liczą po trzy wersy. Równie ważny jest układ rymów. W zwrotkach opisowych pojawiają się są rymy okalające, w zwrotkach trzywersowych panuje nieco większa dowolność. W zależności od wybranej przez autora odmiany sonetu. W ,,Stepach akermańskich’’ poeta zachował klasyczny układ zwrotek, a także wykorzystał rymy charakterystyczne dla sonetu włoskiego. Zrezygnował jednak z zasady, która dzieliła tekst na część opisową i refleksyjną. Opis natury pojawia się również w zwrotkach liczących trzy wersy, zaś refleksja zamykająca tekst odnosi się do sytuacji podmiotu lirycznego i nie stanowi uogólnienia o charakterze filozoficznym. Utwór ma formę monologu lirycznego. Jego tematem jest opis stepu, przez który podróżuje podmiot liryczny. Nie znamy przyczyn tej wędrówki, ani też jej celu – podmiot skupia się bowiem wyłącznie na charakterystyce otoczenia. Nie mówi także o swoich uczuciach, nie nazywa wprost emocji, które odczuwa. Pojawiające się w tekście czasowniki w pierwszej osobie liczby pojedynczej określają wyłącznie czynności związane z podróżą i obserwacją stepu. Dwukrotnie w tekście występuje czasownik w pierwszej osobie liczby mnogiej, użyty w funkcji rozkaźnika. Na ich podstawie możemy wywnioskować, że podmiot liryczny odbywa swą podróż w jakimś towarzystwie, lecz choć jest otoczony ludźmi, woli samotnie obserwować mijany krajobraz. Step zachwyca swoim pięknem i ogromem. To nasycona kolorami niezmierna przestrzeń, ciągnąca się nieprzerwanie aż po kres horyzontu. Wrażenie nieskończoności, bezkresności stepu osiąga poeta za pomocą niezwykle pięknej i sugestywnej metafory, spajającej konstrukcyjnie całą pierwszą zwrotkę. Step w jego utworze zmienia się w „suchy przestwór oceanu” , wóz w płynącą powoli łódkę, szumiące łąki w fale, kwitnące kwiaty w zagarniającą wszystko powódź, a kępy burzanów w wyspy. Użyty przez poetę oksymoron staje się więc podstawą poetyckiego obrazu o wielkiej sile oddziaływania: podkreśla znikomość człowieka wobec ogromu przestrzeni, oddaje piękno natury, ujawnia szczegóły podróży. Jednak w odróżnieniu od jednolitej barwy morza, step mieni się różnymi...