W codziennym życiu jest niewiele czynności, które wykonujemy sami i ogrom tych, kiedy spotykamy się z drugą osobą lub zespołem osób. Wykonywane czynności wymagają kontaktowania się ludzi ze sobą, wymiany informacji nie tylko na temat efektu uzyskiwanego w toku działania, ale również na temat oceny innych osób ioceny nas samych, naszych poglądów oraz wyrażania wzajemnych życzeń ioczekiwań. Jest to konieczne, ale nie zawsze przebiega bezkonfliktowo, zdarzają się nieporozumienia, ma miejsce agresja, czasem inni zmuszają nas do uległości. Dzieje się tak dlatego, że być może ludzie nie potrafią się porozumieć, nie umieją jasno wyrażać swoich sądów, może boją się krytyki lub nie potrafią przyjąć pochwały bez zażenowania, czasem trudno im odmówić, jeszcze trudniej o coś prosić. Ludziom tym brak może umiejętności bycia pewnym siebie w myśleniu, wyrażaniu poglądów, w działaniu w taki sposób, by dla innych nie stanowić zagrożenia, a przeciwnie, stwarzać możliwość jasnego określania sytuacji, wzajemnych relacji bez niedomówień, fałszywych ocen i domysłów, bez poczucia krzywdy i zagrożenia. Ta umiejętność to zachowania asertywne.Asertywność to zespół zachowań interpersonalnych, wyrażających uczucia, postawy, życzenia, opinie lub prawa danej osoby w sposób bezpośredni, stanowczy, uczciwy, jednocześnie respektujący uczucia, postawy, życzenia i prawa innej osoby (osób). To także umiejętność pełnego wyrażania siebie w kontakcie z inną osobą czy osobami, polegająca na jasnym wyrażaniu swoich potrzeb, poglądów i odczuć w taki sposób, aby nie naruszać praw i godności innych, nie zmuszając ich tym samym do obrony siebie czy kontrataku. Prawa asertywności: Teoria i praktyka asertywności opiera się na podstawowym założeniu, że każdy człowiek ma takie same prawa i może z nich korzystać dotąd, dopóki nie zaczyna ograniczać praw innych. W rzeczywistości zasada jest bardzo stara i ujmuje ją powiedzenie: „Nie rób drugiemu, co tobie niemiłe” albo: „Miłuj bliźniego swego, jak siebie samego”. Różni autorzy różnie definiują te prawa. Prawa te wydają się oczywiste, podobnie jak prawo otwartego wyrażania uczuć, opinii itp. Jednak w praktyce bardzo często okazuje się, że ludzie mają z tym problemy. Prawa człowieka zawierającego istotę asertywności określił także Herbert Fensterheim: Masz prawo do robienia czegoś dopóty, dopóty nie rani to kogoś innego. Masz prawo do zachowania swojej godności poprzez asertywne zachowanie - nawet jeśli rani to kogoś innego - dopóty, dopóki Twoje intencje nie są agresywne lecz asertywne. Masz prawo do przedstawiania innym swoich próśb dopóty, dopóki...