Franciszek Karpiński to jeden z najbardziej nam znanych twórców polskiego sentymentalizmu- prądu literackiego, który wyrósł w opozycji do klasycyzmu i charakteryzował się postrzeganiem świata przez pryzmat uczuć. Sentymentaliści uważali, iż należy odejść od cywilizacji, która jest źródłem ludzkiego nieszczęścia, dlatego w poezji tej tak istotną rolę odgrywa natura. W nurcie tym człowiek i jego uczucia są w centrum uwagi. Jednak poetów sentymentalnych nie interesowały wielkie namiętności, afekty zdolne niszczyć ludzkie życie. Uważali, iż wrodzoną cechą ludzkiej natury jest dobroć, przejawiająca się w „czułym sercu” i prostocie. Dlatego sentymentalizm stworzył nowy typ bohatera – był nim człowiek wrażliwy, zdolny do autoanalizy (bacznej obserwacji swoich stanów uczuciowych), silnie odczuwający piękno natury, którą postrzegał poprzez pryzmat własnych emocji. Kierował się przede wszystkim odruchami serca, łatwo poddawał się wzruszeniom (np. chętnie płakał), zaś najważniejszą rolę w jego życiu odgrywała miłość i przyjaźń. Najbardziej charakterystycznymi gatunkami lirycznymi były sielanki i pieśni, dlatego w nurcie tym szczególną uwagę należy zwrócić na śpiewalność i melodyjność dzieła. Jak nikt inny, potrafił on w swoich wierszach przenosić odbiorcę w krainę pełną szczęścia, miłości i emanującą pięknem przyrody. Sielanka Karpińskiego "Do Justyny. Tęskność na wiosnę" jest w opinii historyków literatury najwybitniejszym osiągnięciem polskiej poezji miłosnej XVIII wieku oraz doskonałą artystyczną realizacją założeń sentymentalizmu. W utworze „Do Justyny, Tęskność na wiosnę” Franciszka Karpińskiego wszystkie cechy sentymentalizmu są bardzo dobrze widoczne. W utworze tym występują, anafory- powtórzenia, wyliczenia. Dzięki takim zabiegom autor nadaje utworowi melodyjność i dzięki temu czytając wiersz stwierdzamy, że całość przypomina nam piosenkę. Język jakim pisany jest utwór jest prosty i łatwy w odbiorze. W wierszu zaliczanym do najwspanialszych erotyków XVIII w. - nie ma w ogóle mowy o miłości. Nie znajdziemy w tekście żadnych deklaracji ani wyznań, miłosnych westchnień oraz gestów. Gdyby nie tytuł, który podpowiada nam interpretację utworu oraz zabiegi formalne, zastosowane przez autora, wiersz można by potraktować jako skargę zmartwionego rolnika, którego niepokoi brak urodzaju. W tym przypadku tytuł jest niezbędnym uzupełnieniem treści wiersza, to on wyznacza właściwe pole skojarzeń dla przywołanych w kolejnych strofach obrazów. Już sam tytuł świadczy o tym, że będzie to wiersz dedykowany ukochanej Justynie, za którą podmiot liryczny bardzo tęskni. Mamy...