Temat : Analiza wybranych modeli przywództwa Na samym początku mojego referatu, chciałbym powiedzieć kilka słów na temat samego przywództwa. Zatem, czym jest ów przywództwo? Przywództwo jest to forma sprawowania władzy, rodzajem społecznego wpływu, oddziaływaniem na zachowania innych oraz następstwem interakcji społecznej. Również rozróżniamy różne typy przywództwa – ze względu na otoczenie, a są to: polityczne, społeczne, militarne, biznesowe, organizacyjne. W przywództwie wyróżniamy również modele dzieląc na polityczne i społeczne. A mianowicie są to: psychologiczne (osobowościowe), interakcyjne, sytuacyjne i instytucjonalne. Frederick Georg Bayley definiował przywództwo następująco: „Przywództwo jest sztuką wpisania się w chaos [świata] i narzucania uproszczonej definicji sytuacji, a przez to zmuszeniem ludzi do takiego postępowania, jakby ten obraz był rzeczywistością.” Pierwszym modelem przywództwa jaki rozważę i przeanalizuje to „ Model sytuacyjny” (The Situational Leadership Model). To model który jest najpowszechniejszy oraz najczęściej stosowany. Uważany jest za jeden z najskuteczniejszych modeli. Twórcami tego modelu są Paul Hersey i Ken Blanchard którzy opracowali go w 1968 roku. Założenia tego modelu są proste, przywódca w razie prośby swojego podwładnego, zobowiązany jest do dostarczenia wszelkich informacji, bądź dóbr, które mają pomóc podwładnemu w realizacji założonych celów i wykonania powierzonych zadań. Zatem aby przywództwo sytuacyjne zaistniało, muszą zostać odpowiednio określone zadania przez przywódcę względem podwładnego. Dzięki tymże zadaniom, szef może określić czy podwładny jest gotowy do wykonania powierzonego zadania. Według Blancharda efektowne przywództwo sytuacyjne to odpowiednie połączenie zachowań ‘wspierających’ oraz zachowań ‘instruujących’. Gdy te zachowania zostaną złączone w całość otrzymamy 4 kategorie przywództwa (najnowsza koncepcja Blancharda) „S1: instruowanie (dużo instrukcji, mało wsparcia), S2: konsultowanie (dużo instrukcji, dużo wsparcia), S3: wspieranie (mało instrukcji, dużo wsparcia), S4: delegowanie (mało instrukcji, mało wsparcia). Stylom od S1 do S4 odpowiadają poziomy rozwoju pracowników od D1 do D4. Blanchard opisuje cztery poziomy rozwoju pracowników w następujący sposób: D1: początkujący, z niskimi kompetencjami, ale wysokim poziomem zaangażowania, D2: uczeń, z rosnącymi kompetencjami, ale niewielkim poziomem zaangażowania, D3: kompetentny, ale ostrożny współpracownik, ze średnimi lub wysokimi kompetencjami oraz zmiennym poziomem zaangażowania, D4: samodzielny wykonawca, z wysokimi...