„Dziady” autorstwa Adama Mickiewicza to cykl dramatów wydanych w latach 1822- 1860, całość składa się z czterech luźno powiązanych ze sobą części. Jedynym spoiwem łączącym je ze sobą jest przedstawiony w części drugiej „obrzęd dziadów’’ oraz postać Gustawa. Poszczególne wydania opowiadają o różnych wydarzeniach, pojawiają się w nich takie wątki jak: patriotyzm, miłość, wyzwolenie. Autor przedstawia również bardzo dużo autobiograficznych wątków, idei romantyzmu, zabarwiając całość groteskowym, fantastycznym przeplatającym się z realizmem tłem. Trzecia cześć Dziadów powstała w 1832 roku i została nazwana „dziadami drezdeńskimi” co wiąże się z pobytem autora w Dreźnie. Cechą charakterystyczną owego dramatu jest jego otwarta i swobodna kompozycja oraz pojawiające się tutaj pojęcie „mesjanizmu”. Autor porównuje cierpienie Jezusa do ofiary Polaków pozbawionych własnej Państwowości. W przytoczonym fragmencie Mickiewicz przedstawia obraz społeczeństwa dzielący się na dwie grupy. Pierwsza z nich to prawdziwi patrioci do których należą młodzi studenci, oraz kilku starszych ludzi. Do drugiej z grupy przynależy elita dzieląca się na cesarskich urzędników, oficerów oraz zamożne damy. Są oni przedstawieni w niekorzystnym świetle, jako tak zwani sprzedawczykowie którzy całkowicie zaprzedali się zaborcy. Dzieli ich nie tylko widoczna różnica pozycji społecznych ale również drastycznie odmienne poglądy. Patrioci dyskutują o takich sprawach jak prześladowania, zesłania czy na temat cesarskiej polityki. W trakcie tej rozmowy pojawia się również wątek aresztowania Cichowskiego, napoleońskiego oficera, za przynależność do Towarzystwa Patriotycznego. Towarzystwo to jednocześnie bardzo sceptycznie wypowiada się o elicie zasiadającej przy stołach. Między tą grupą...