Katedra obrządku łacińskiego pw. Najświętszej Maryi Panny we Lwowie Początki świątyni sięgają roku 1344, kiedy to w południowo – wschodnim narożniku rynku został wzniesiony drewniany kościół pw. Trójcy Przenajświętszej. Spłonął on jednak podczas najazdu litewskiego w roku 1350, zaś na jego miejscu, dziesięć lat później (bądź w 1370 roku, jak podają inne źródła1), rozpoczęto budowę świątyni - lwowskiej katedry obrządku łacińskiego pw. Najświętszej Maryi Panny2. Została ona ufundowana przez króla Kazimierza Wielkiego, który wówczas na mocy testamentu ostatniego księcia halickiego Jerzego II Trojdenowicza z 1340 roku władał Rusią Halicką. W tym czasie Lwów miał stanowić biskupią stolicę dla województwa ruskiego. W tym właśnie celu, w 1412 roku utworzona została we Lwowie metropolia rzymskokatolicka. Po wielu latach budowy i licznych sporach dotyczących rangi wznoszonego kościoła, zastał on wyniesiony do rangi katedry za sprawą papieża Jana XXIII. Katedra stała się siedzibą arcybiskupa Lwowa, a także metropolity metropolii halickiej3. Na przestrzeni XV – XVIII wieku ów lwowska prowincja kościelna stanowiła drugą po Gnieźnie łacińską metropolię w obrębie Rzeczypospolitej. Swym zasięgiem obejmowała biskupstwa chełmskie, włodzimierskie, kamienieckie, kijowskie, sereckie oraz bakowskie- dwa ostatnie znajdujące się na terenie Mołdawii. W XIX wieku przejściowo obejmowała także biskupstwo kieleckie, lubelskie, krakowskie, zaś aż do 1925 roku – tarnowskie. Katedra łacińska stanowi jeden z trzech przykładów dawnych świątyń Lwowa, które od początków XVIII wieku reprezentują trzy obrządki katolickie: łaciński, greckokatolicki oraz ormiański4. Budowa świątyni trwała 133 lata. Za życia króla Kazimierze Wielkiego, a więc do roku 1370, wzniesione zostały fundamenty świątyni, a także wieża połączona z systemem fortyfikacyjnym Lwowa. Wiadomym jest, iż autorem pierwotnego założenia był wrocławianin Piotr Stecher, zaś za twórcę architektonicznej koncepcji całości budowli uważany jest murator Niczko – Mikołaj (Niczko z Opawy). Z budową katedry wiązana jest także postać Mikołaja Gansecke, który to w 1404 roku zasklepił prezbiterium. Ukończenie prezbiterium pozwoliło w rok później na poświęcenie tej części kościoła przez przemyskiego biskupa Macieja. Budowla ukończona została za sprawą dwóch wrocławskich architektów, mianowicie Joachima Groma i Ambrożego Rabischa. Budowa sklepienia nad korpusem świątyni, będącego zasługą Groma, umożliwiła konsekrację kościoła w wigilię Bożego Narodzenia 1481 roku. W tym właśnie czasie, we wnętrzu kościoła, zaczęły pojawiać się wybitne dzieła...