W połowie XIX wieku Europą wstrząsnęła tak zwana Wiosna Ludów. W czasie jej trwania dały znać o sobie dążenia i aspiracje społeczeństw europejskich, wcześniej trzymanych w ryzach przez porządek, ustalony na kongresie wiedeńskim. O swoje prawa upomniały się narody: włoski i niemiecki. Ich postulatem było stworzenie nowych państw europejskich: Niemiec i Włoch. Wydarzenia Wiosny Ludów zdecydowały w jakiejś mierze o formie przyszłego jednoczenia Niemiec i Włoch. Kompromitacja liberałów niemieckich i konflikt włoskiego ruchu narodowego z papiestwem zaciążyły na procesach zjednoczeniowych. Proces zjednoczenia przebiegał inaczej w obu państwach. Można jednak wskazać podobieństwa jak i różnice w jednoczeniu się Niemiec i Włoch. Wśród podobieństw możemy wskazać fakt, iż na terenie państw pojawił się człowiek, silna i wpływowa osobowość, która chciała zająć się zjednoczeniem. W Niemczech był to Bismarck zwany żelaznym kanclerzem. Był osobą barwną i pełną kontrastów, jednym z najwybitniejszych polityków drugiej połowy XIX wieku. Politykę swą prowadził zręcznie i konsekwentnie. Bismarck obejmując swój urząd kierował się zasadą „siła przed prawem”. Będąc realistą zdawał sobie sprawę, że dla zwycięstwa równie ważne są karabiny jak i wiara strzelających, że warto i trzeba tych karabinów skutecznie używać. Jego zdaniem należało utworzyć z państw Związku Niemieckiego i Prus jedno państwo pod przewodnictwem władcy tego ostatniego. W 1862r. Bismarck został powołany kanclerzem Prus. Jako kanclerz potrafił nakłonić władców państewek niemieckich do złożenia cesarzowi propozycji przyjęcia korony zjednoczonych Niemiec. Możemy więc stwierdzić, że bez Bismarcka proces zjednoczenia przebiegałby o wiele wolniej. We Włoszech osobą zajmującą się problemem zjednoczenia był Cavour, szef rządu Sardynii. Jego polityka opierała się na idei zjednoczenia na drodze normalnych procesów prawnych, był przeciwnikiem nazistów opowiadających się za rewolucją. Opierał się przeważnie na współpracy z Napoleonem III, który chciał podtrzymać rodzinną tradycję wyzwalania terytorium Włoch z pod wpływów Austrii. Cavour sprowokował wojnę z Austrią (przez niepokojącą wszystkie mocarstwa agitację), jednak gdy Napoleon III po zwycięstwie (stał oczywiście po stronie przyszłych Włoszech) podpisał pokój, to Cavour podał się do dymisji (działania Napoleona III został odebrane przez niego i opinię publiczną jako zdrada). Potem jednak został pierwszym premierem zjednoczonych Włoch. Za kolejną cechę łączącą można uznać fakt, iż w jeden i drugi proces jednoczenia zamieszana była Austria (pośrednio i bezpośrednio)....