Łacińskie słowo antiguus znaczy „dawny”- dziś pod pojęciem antyku rozumiemy pierwszy okres w kulturze europejskiej, nazywany też starożytnością. Narodził się w III i II tysiącleciu przed naszą erą. O wiele bardziej precyzyjna jest data końcowa- rok 476 naszej ery, gdy został złożony z tronu ostatni cesarz zachodniorzymski. To zarazem data początkowa nowej epoki- średniowiecza. Pojęcie kultury antycznej należy odnosić do krajów basenów Morza Śródziemnego- szczególnie jego północno-wschodniej części (Grecja i Rzym) oraz południowo- wschodniej (Egipt, Palestyna, Babilonia). Na tych terenach zrodziły się dwa główne nurty kultury antycznej: grecko-rzymski oraz judeo- chrześcijański, które przenikając się i jednocząc pod koniec epoki, stanowią źródło kultury europejskiej. Ważne pojęcia: Starożytność- to nazwa, która ogarnia ogrom epok- cały dorobek ludzkości przed naszą erą. Kulturę, sztukę, wreszcie literaturę różnych narodów, jakie zaistniały przed narodzinami Chrystus, objęto tym właśnie terminem. Dlatego wrzucamy do tygla starożytności różne dzieła i dzieje literatury: Biblię, dorobek starożytnej Grecji oraz Rzymu i Dalekiego Wschodu; Babilonii, Egiptu, Japonii itd. I mity greckie, i dzieje Gilgamesza, i delikatne dawne, japońskie haiku- to starożytność. Bajeczna i niezwykle pojemna. Klasycyzm- z łac. classicus- wzorcowy, doskonały. Za taki wzór uznano właśnie dorobek antyku: przejęte wówczas (głównie w epoce klasycznej- V w.p.n.e.) kryteria piękna i kanony w sztuce. Jedno ze znaczeń tego terminu odnosi się do zjawisk w sztuce i literaturze, które nawiązują do starożytnych norm, stylu, ideału kultury. W literaturze szczególnym umiłowaniem antycznych reguł cechował się wiek XVII we Francji, a XVIII w innych krajach europejskich (także w Polsce) rozwijał się wówczas kierunek zwany klasycyzmem. Nurty klasyczne (zwane również neoklasycznymi) znajdujemy także w poezji współczesnej. I. II. Trzy tysiące lat Biblii Biblia (Pismo święte) powstała wcześniej niż dzieła kultury greckiej. To zbiór ksiąg pisanych przez różnych autorów w przeciągu kilkunastu wieków. Dzieli się na dwie podstawowe części: Stary testament (najstarsze teksty biblijne pochodzą z XII w.p.n.e. a ostatni pisma powstały w I w. p.n.e. w języku hebrajskim, fragmenty po grecku i aramejsku), opowiadający najpierw o dziejach ludzkości od stworzenia świata, a potem o losach narodu wybranego, czyli Izrealitów (Żydów)- jest to zbiór pism judaistycznych. Nowy testament (spisano w latach 51-96 naszej ery po grecku i aramejsku), Chrześcijańska część Biblii, traktuje o misji Chrystusa i pierwszych...