Jan Kochanowski - najwybitniejszy polski poeta renesansowy, urodził się w 1530 r. w Sycynie (ziemia radomska), zmarł w 1584 r. w Lublinie (pochowany został w Zwoleniu). Pochodził ze średnio zamożnej szlachty. W 1544 r. wpisał się na studia w Akademii Krakowskiej, na wykłady uczęszczał z przerwami. W 1551 r. wyjechał do Królewca, gdzie przebywał u mecenasa sztuk - księcia Albrechta. W 1552 r. udał się w podróż do Włoch i rozpoczął studia na uniwersytecie w Padwie. Trwały one z przerwami do 1558 r. W międzyczasie Kochanowski przebywał w Królewcu - silnym wówczas ośrodku reformacji - był słuchaczem tamtejszego uniwersytetu oraz odbył podróż do Francji. Prawie piętnastoletni okres studiów poety nie został uwieńczony stopniami akademickimi. W 1559 r. rozpoczął się dla Kochanowskiego piętnastoletni okres życia dworskiego. Początkowo związał się ze środowiskiem małopolskich możnowładców (Tęczyńskich, Tarnowskich, z Padniewskim i Firlejem). Na przełomie 1563 i 1564 roku, za poręczeniem biskupa Myszkowskiego, dostał się na dwór królewski, gdzie pełnił funkcje sekretarza i dworzanina króla. W 1567 roku towarzyszył Zygmuntowi Augustowi w jego podróży na Litwę, a w 1569 roku udał się do Lublina na sejm unijny. Dzięki Myszkowskiemu miał dochody z probostw, co zapewniało mu stabilizację materialną. Od 1571 roku rozluźnił stosunki z dworem, bywał w Czarnolesie, gdzie stałe przeniósł się po śmierci Zygmunta Augusta i elekcji Henryka Walezego. W 1575 r. ożenił się z Dorotą Podlodowską, poświęcił się rodzinie i pracy literackiej. Około 1579 r. szczęśliwe życie przerwała śmierć ukochanej córki Urszuli, której poeta poświęcił cykl trenów. Niedługo potem umarła druga córka Kochanowskiego, Hanna. Kochanowski jeszcze na krótko wrócił do życia politycznego, kiedy królem został Stefan Batory. Zmarł nagle na serce, w Lublinie, dokąd przybył w sprawach rodzinnych. Twórczość poety cechowała renesansowa różnorodność i to zarówno w zakresie formy, jak i treści. Tradycyjnie jego działalność literacka dzieli się na dwa okresy: dworski i czarnoleski. W okresie dworskim Kochanowski uprawiał epikę (Zuzanna, Szachy), pisał wiersze okolicznościowe, a także fraszki i pieśni. W tym czasie powstał też dokonany przez poetę przekład biblijnych psalmów (Psałterz Dawidów) oraz tragedia renesansowa „Odprawa posłów greckich”. W Czarnolesie poeta w dalszym ciągu tworzył pieśni (np. Pieśń świętojańska o sobótce), ukończył pracę nad Psałterzem. Ostatnim, najwybitniejszym cyklem poetyckim Kochanowskiego są „Treny”. Jan Kochanowski był wybitnym poetą, na miarę europejską. Położył ogromne zasługi dla...