INSTRUKCJA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU PORAŻENIA PRĄDEM ELEKTRYCZNYM I. CZYNNOŚCI WSTĘPNE 1. Uwolnić porażonego spod działania prądu elektrycznego przez natychmiastowe wyłączenie napięcia we właściwym obwodzie elektrycznym i jak najszybciej przystąpić do wykonania sztucznego oddychania, a w razie potrzeby masażu serca. 2. Ze stanu śmierci pozornej można porażonego ożywić pod warunkiem, że najpóźniej w ciągu 3-4 min. po ustaniu oddychania i krążenia krwi zastąpi się te czynności w sposób sztuczny. Ponieważ określenie tego czasu podczas wypadku jest trudne wiec akcję ratunkową należy podejmować zawsze. 3. Jednocześnie należy wezwać pogotowie lub starać się przewieźć porażonego do szpitala. 4. Położyć porażonego na wznak, odchylić głowę ku tyłowi i rozpiąć bieliznę pod szyją oraz w pasie aby umożliwić swobodny ruch klatki piersiowej. 5. W razie potrzeby oczyścić górne drogi oddechowe przy pomocy chusteczki owiniętej na palcu. Zatkanie dróg oddechowych uniemożliwia dostawanie się powietrza do płuc. II. WYKONYWANIE SZTUCZNEGO ODDYCHANIA SPOSOBEM „USTA-USTA” 1. Stosować sztuczne oddychanie metodą „usta-usta” ponieważ jest tutaj zabezpieczona drożność dróg oddechowych i do pluć dostaje się dużo powietrza. 2. Jeśli ratujący odczuwa wstręt do bezpośredniego kontaktu z ustami porażonego, może po ich oczyszczaniu położyć na ustach ratowanego chusteczkę lub rękaw koszuli z otworem o średnicy 3 cm i przezeń wykonywać sztuczne oddychanie. 3. Ułożyć porażonego jak opisano w pkt 4. 4. Klęknąć za głową porażonego po prawej lub lewej stronie, odgiąć głowę jak najbardziej ku tyłowi (często wystarcza to do przywrócenia drożności oddechowej), następnie oburącz uchwycić żuchwę z boków, odciągnąć najpierw ku klatce piersiowej, a potem do przodu. 5. Wdech - ratujący nabiera powietrza do pluć, obejmuje szczelnie swymi ustami usta porażonego i wdmuchuje powietrze do jego płuc: zatykając nos porażonego własnym policzkiem lub palcami drugiej ręki (rys.1). 6. Jednocześnie należy obserwować czy klatka piersiowa ratowanego unosi się (co świadczy o wdmuchiwaniu powietrza do płuc). Jęśli ratujący musi używać znacznego nadciśnienia a klatka piersiowa nie unosi się - oznacza to niedrożność oddechową (np. zapadnięcie się języka lub opadnięcie żuchwy). 7. Wydech - ratujący odrywa usta od ust porażonego, klatka piersiowa zapada się i następuje samoistny wydech, a ratujący wciąga powietrze do następnego sztucznego wdechu (ryt.2). Wciągu jednej minuty należy wykonać ok. 15 oddechów. METODA NIELSA-HOLGERA 1. Jeśli ratownik nie potrafi przezwyciężyć oporów natury estetycznej, które nie pozwalają...