Franciszek Karpiński to jeden z najbardziej nam znanych twórców polskiego sentymentalizmu- prądu literackiego, który wyrósł w opozycji do klasycyzmu i charakteryzował się postrzeganiem świata przez pryzmat uczuć. Sentymentaliści uważali, iż należy odejść od cywilizacji, która jest źródłem ludzkiego nieszczęścia, dlatego w poezji tej tak istotną rolę odgrywa natura. W nurcie tym człowiek i jego uczucia są w centrum uwagi. Najbardziej charakterystycznymi gatunkami lirycznymi były sielanki i pieśni, dlatego w nurcie tym szczególną uwagę należy zwrócić na śpiewalność i melodyjność dzieła. W utworze „Do Justyny, Tęskność na wiosnę” Franciszka Karpińskiego wszystkie cechy sentymentalizmu są bardzo dobrze widoczne. W utworze tym występują, anafory- powtórzenia, wyliczenia, występuje też paralelizm- kolejne zwroty są do siebie podobne. Dzięki takim zabiegom autor nadaje utworowi melodyjność i dzięki temu czytając wiersz stwierdzamy, że całość przypomina nam piosenkę. Język jakim pisany jest utwór jest prosty i łatwy w odbiorze. Jest to przede wszystkim wiersz miłosny. Już sam tytuł świadczy o tym, że będzie to wiersz dedykowany ukochanej Justynie, za którą podmiot liryczny bardzo tęskni. „Ja” liryczne nie jest jedynie tęskniącym kochankiem, ale również gospodarzem. Przywołuje on otaczającą go naturę, piękny wiosenny krajobraz, kiedy wszystko budzi się do życia np.: "Już się i zboże do góry wzbiło, I ledwie nie kłos chce wydać; Całe się pole zazieleniło; Mojej pszenicy nie widać!” W tekście pojawiają się także inne elementy przyrody takie jak słowik, świecące mocno słońce, łąka ubrana w piękne rozkwitające kwiaty. Każde z tych zjawisk coś symbolizuje: słowik- natchnienie poetyckie, zborze - bogactwo, kwiaty - piękno, słońce – siły witalne, dająca życie, jednak...