Zacznijmy od samego pojęcia kultury. Specjaliści zajmujący się tym zagadnieniem już w latach pięćdziesiątych XX wieku doliczyli się 164 różnych, będących w użyciu definicji kultury. Termin „kultura” swą etymologię wywodzi z łacińskiego słowa „cultus”, oznaczającego cześć (nabożeństwo, kultywowanie, pielęgnowanie) i pierwotnie odnoszonego do hołdu, jaki składano bóstwom roli i urodzaju – Persefony i Demeter – związanego z uprawą pól i zbiorem plonów roli. Z czasem oznaczało ono uprawę roli a następnie, stopniowo nabierało znaczenia metaforycznego. Często w próbach ujęcia istoty kultury spotykamy się nie tyle z jej definicją, co z próbą opisu zjawisk kulturowych i ich różnych aspektów, zwłaszcza gdy autorzy są świadomi skomplikowanych, duchowych i religijnych uwarunkowań oraz inspiracji. Jest to właściwe nurtowi chrześcijańskiemu, szczególnie wtedy, gdy jest on zorientowany na cele ekumeniczne. Tendencją przeciwstawną jest jak najogólniejsze ujmowanie cech charakterystycznych tej dziedziny ludzkiej kreatywności. J. Pruszyński cechy te ujmuje lapidarnie, stwierdzając, że: Kultura to zarówno całokształt dorobku duchowego, intelektualnego i materialnego, stworzonego wysiłkiem jednostek i zbiorowości ludzkich, zachowanego i utrwalonego, jak i stosunek do jego komponentów. Specjaliści od teorii bezpieczeństwa wskazują zarówno jego aspekty obiektywne (zagrożenia realne), jak i subiektywne. Mając podstawowe znaczenie dla tożsamości narodowej, kultura nie podlega, zwłaszcza w państwach demokratycznych, takiej kontroli jak bezpieczeństwo militarne i wewnętrzne, trudno jest bowiem zamknąć granice przed napływem idei, prądów, mody, kanonów i wzorów kulturowych. Próby wprowadzenia takiej kontroli dokonywane w państwach totalitarnych doprowadziły do wytworzenia stanów patologii, napięć i konfliktów społecznych i w konsekwencji – mimo ograniczania przepływów kulturowych – do pogorszenia stanu bezpieczeństwa. Pojęcie bezpieczeństwa kulturowego jest stosunkowo nowe, choć historia potwierdza, że historycznie doskonale znane. Bezpieczeństwo kulturowe można określić jako zdolność państwa do ochrony tożsamości kulturowej, dóbr kultury i dziedzictwa narodowego, w warunkach otwarcia na świat, umożliwiających rozwój kultury poprzez internalizację wartości niesprzecznych z własną tożsamością. W zglobalizowanym świecie Polska nie jest enklawą. Docierają do nas wszystkie zjawiska, jakie globalizacja ze sobą niesie, a więc zarówno takie, które rodzą szanse, jak i te, które są zagrożeniami. Źródłem zagrożeń dla kultury może być też regionalizm, czyli najogólniej rzecz biorąc...