I.PEDAGOGIKA KULTURY SERGIUSZA HESSENA Sergiusz Hessen 1887- 1950. Zajmował się miedzy innymi filozofią, teorią kultury, moralności; od 1935r. W Polsce; Twórca i reprezentant pedagogiki kultury. Pedagogika kultury, (zwana personalizmem pedagogicznym lub pedagogiką humanistyczną) rozumiana szeroko jako pedagogika ludzkiej duchowości. Przyjmowała charakter pedagogiki humanistycznej, opowiadała się radykalnie i jednoznacznie po stronie dziecka jako człowieka i jego pełnych praw ludzkich do szczęśliwego dzieciństwa edukacji. Podstawowym zadaniem pedagogiki kultury jest badanie zjawisk i nurtów kultury: rozpoznawanie ich, ocenianie, by w końcu wyciągać z nich wnioski do wychowania. Zaczyna się uznawanie prawo rozwojowe dziecka, a tym samym, że „dziecko” powinno wychodzić poza rodzinę, aby mogło się uczyć „sztuki życia wśród innych ludzi i z ludźmi” Istotnym zadaniem jest również takie przygotowanie wychowawców, by mogli wychować młodzież do mądrego korzystania z kultury, do rozróżniania destrukcyjnych, konstruktywnych elementów kultury, oraz by mogli tworzyć kulturę opartą na wartościach wyższych. Człowiek biorący udział w tworzeniu dóbr kultury wzbogaca tym samym swoje siły duchowe, tworząc nowe wartości. Do tych dóbr kulturowych należą między innymi: teksty, sztuka, moralność, obyczaj, religia, prawo. Przedstawiciele tego nurtu podkreślili, że znaczenie pedagogiki kultury wynika z uznania postaci kulturowych form życia ludzkiego, kreatywnego i twórczego rozwoju oraz dokonywanych przez nią wyborów. Pedagogika według Sergiusza Hessena. Podstawą wychowania jest dobre włączenie się w relację dorosłego człowieka do człowieka dorastającego, i to ze względy na niego samego, gdyż pozyskuje on swoje życie i własną postać. Zadaniem wychowania jest dążenie do autonomii i pełni osobowości, które realizuje się poprzez takie kształcenie, które odwołuje się do wartości kulturowych. Sergiusz Hessen zaproponował tzw. „warstwicową koncepcję wychowania”, według której poszczególnym etapom nadane są odpowiednie struktury wartości i odpowiednie oddziaływania wychowawcze. Kierunek tak określanego wychowania wyznaczało przejście od, anomii (człowieka jako istota biologiczna, wymagająca pielęgnowania), przez heteronomię - Druga faza w rozwoju moralnym trwa według S. Hessena do około 16 roku życia. (człowiek jako istota społeczna, wymagającej „ukształtowania”, a więc wrastająca w kulturę i przejmująca, poszczególne wartości) Jest to długi i ważny okres w życiu jednostki, w tym czasie uczy się ona zachowań moralnych, społecznych. Istota heteronomii wyraża się w tym, że jednostka...