Jakże zdziwieni jesteśmy, gdy akcja oglądanego przez nas filmu rozgrywa się w jednym miejscu. Reżyserzy przyzwyczaili nas, bowiem do bardziej widowiskowych obrazów. Podobnie sprawa ma się w przypadku powieści gdzie zmiana miejsca akcji wydaje się oczywista. Dlaczego pisarze tak często wykorzystują w swych utworach motyw podróży? Czemu służy to przymusowe przemieszczanie bohaterów literackich? Zapewne każdy artysta usłyszawszy te pytanie odpowiedziałby inaczej. Mimo to postaram się wykazać w mojej pracy kilka charakterystycznych funkcji, jakie, może pełnić motyw wędrówki w dziele literackim. Motyw podróży wykorzystywany był przez twórców wszystkich epok. Już w starożytności Homer w swej,,Iliadzie” przedstawia dziesięcioletnią podróż Odyseusza, greckiego wodza powracającego na rodzimą wyspę – Itakę. Średniowiecze może się pochwalić,,Boską komedią” Dantego, która jest swoistą fantastyczno-religijną wędrówką w zaświaty. Renesans i barok to okres, kiedy podróżowano by zdobyć wykształcenie oraz zapoznać się z dokonaniami współczesnej kultury i nauki. O wartości zagranicznych podróży świadczyć może duma, z jaką Jan Kochanowski wymienia miejsca swego pobytu. Mam na myśli fraszkę,,Do gór i lasów”. Oświecenie to epoka gdzie wykształcił się nawet gatunek tzw. powieści podróżniczej. Do najsłynniejszych realizacji tego gatunku należy,,Robinson Cruzoe” pióra Daniela Defoe. W romantyzmie wędrówka zyskuje nowe znaczenie, jest ucieczką od otaczającego bohatera świata, np.: dla młodego Wertera lub próbą ukrycia się przed samym sobą, tak jest przypadku Giaura. W polskiej literaturze tego okresu istotny jest motyw tułaczki emigracyjnej pojawiający się w,,Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza czy „Hymnie [smutno mi Boże]”.Obecny jest także temat przymusowego zesłania obywateli polskich na Syberie. Pojawia się on w ,,Dziadach” Adama Mickiewicza. Realizm to okres powstania bodajże najbardziej znanej powieści o charakterze podróżniczym -,,Klubu Picwicka” • Charlsa Dickensa. Wtedy też pojawia się w Polsce dzieło Henryka Sienkiewicza,,W pustyni i puszczy” gdzie młodzi bohaterowie Staś i Nel na skutek dramatycznych wydarzeń zmuszeni są pokonać dzikie rejony północno-wschodniej Afryki. Nieco spokojniejszy charakter mają podróże Wokulskiego z,,Lalki”. Dają mu one możliwość prowadzenia interesów, poznania wielkich idei,podjęcia próby (nieskutecznej) wyleczenie się z miłości. Wyjątek stanowi tu okres zesłania bohatera na Syberie. Całkowicie inny pogląd na kwestie podróży prezentowany jest w,,Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej. Włóczenie się po świecie jest synonimem próżniactwa i...