- najwybitniejszy niemiecki poeta okresu romantyzmu i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk. Kiedy niejasne wyobrażenia „młodych gniewnych” z epoki „burzy i naporu” o „naprawie” świata okazały się iluzją, twórcy sięgnęli do ideałów, inaczej określających stosunek człowieka do otaczającej go rzeczywistości. Ideałem takim miała być harmonijna osobowość wykorzystująca swe wielostronne zdolności i siły w społeczeństwie i dla społeczeństwa. Wzorem do naśladowania stał się człowiek starożytności, zwłaszcza greckiej doskonalony do aktualnych wymogów. Ten zamykający się okres ćwierćwiecza, od końca lat osiemdziesiątych XVIII w. do upadku Rzeszy w 1806 r., zwykło się określać „klasycyzm”, „klasyczny humanizm”, lub „klasyczny realizm”. Głównymi przedstawicielami klasyki byli Goethe i Schiller w ich późniejszej fazie twórczości. Goethe w swojej młodości występował przeciwko francuskiemu klasycyzmowi, to pod wpływem wrażeń z włoskiej podróży oraz nowej interpretacji starożytności klasycznej profesora Friedricha Augusta Wolfa stał się pionierem niemieckiego neohumanizmu. Okres twórczości klasycznej zapoczątkowany wydaniem dramatu „Iphhigenie auf Taurus” (Ifigenia w Taurydzie) objął takie dzieła jak „Torquato Tasso”, Faust, cykl powieściowy „Wilhelm Meisters Lehrajare i Wanderjahre”, eposy Reinecke Fuchs, (Lis przechera) i Hermann und Dorothea (Herman i Dorota), a także całą gamę liryk, fars, obrazków scenicznych i ballad. Eksponował w nich człowieka dążącego do moralnej doskonałości i działającego zgodnie z prawdą i sprawiedliwością. Goethe był świetnym obserwatorem życia i aktywnym uczestnikiem wydarzeń, co z kolei miało znaczący wpływ na jego „pożyteczną” pracę jednostki, co szczególnie uwidoczniło się w jego powieści Wilhelm Meisaters Wanderjahre (Lata wędrówki Wilhelma Meistra). Goethe do istniejących stosunków społecznych odnosił się z dużą dozą krytycyzmu, podkreślając np. w Tassie konflikt artysty ze środowiskiem szlachecko-dworskim. Mimo okazywanej mu sympatii nie był w stanie łamać barier stanowych. Również konflikt ten oddał w swej autobiografii Aus meinem Leben. Dichtung und Wahreheit, (Z mojego życia. Zamyslenie i prawda. Ten krytyczny stosunek do otaczającej jego rzeczywistości niemieckiej, wcale nie oznaczał, że nie akceptuje zmian rewolucyjnych. Przeciwnie, Goethe jako przyrodnik uważał, że człowiek i społeczeństwo oraz cała natura rozwijaja się harmonijnie z pokolenia na pokolenie. Nie wyrażał jak wielu współczesnych entuzjazmu dla Rewolucji Francuskiej, ale dostrzegał jejepokowe znaczenie. Nie...