Jest to drugi fragment z mojej większej pracy na temat „Kultura Niemiec na przełomie XVIII i XIX wieku”. Przekazując fragment pracy w której zawarłam najistotniejsze informacje o kolejnym przedstawicielu wielkiej literatury niemieckiej jakim był Johann Christoph Friedrich von Schiller znanego jako Friedrich Schiller. Wspaniały niemiecki poeta, filozof, historyk, estetyk, teoretyk teatru i dramaturg, przedstawiciel tzw. klasyki weimarskiej. Należy pamiętać, ze były CZASY WIELKIEJ REWOLUCJI FRANCUSKIEJ I NAPOLEONA, a w Niemczech w tym czasie była atmosfera ożywienia intelektualnego Rzeszy, to znaczy, ze hasła rewolucyjne trafiały na podatny grunt. Rewolucja Francuska była tematem pierwszym we wszystkich kręgach intelektualnych, to z kolei sprawiło, że wielu pisarzy, uczonych i studentów z wielka sympatią śledziło wydarzenia we Francji. Jako podkreślenie istoty czasu chciałabym zacytować wiersz Klopstocka, który był jednocześnie wyrazem zmiany niektórych ocen politycznych i przewartościowania niejednego zakorzenionego wówczas poglądu, np. w kwestii roli Fryderyka II. „So dacht ich sons”t, So denk ich jetzt nicht” Cała praca była przedmiotem pozytywnej oceny w roku akademickim 2001/2002. Praca nadal jest „żywotna” i wiele razy do niej wracam i udostępniam, przypominając sobie minione wspaniałe czasy akademickie. Jako uzupełnienie wcześniejszej pracy na temat Goethego dodam jeszcze, że na ewolucje twórczości Goethego znacząco wpłynęło zetknięcie się, a potem przyjaźń z Schillerem, choć trudno o większy kontrast charakterów no i temperamentów. Goethe jako przyrodnik, Schiller, historyk i filozof. Zanim przejdę do pracy chciałabym zaznaczyć, że Schiller był wielkim entuzjastą rewolucji Francuskiej, za co przyznano mu honorowe obywatelstwo Republiki Francuskiej. Johann Christoph Friedrich von Schiller Schiller, jako historyk wyrażał przekonanie, ze ludzkość rozwija się permanentnie, dążąc do coraz wyższych form. Sztuce przypisywał wielka rolę. Uważał ją za środek wychowania w imię piękna i harmonii. Artystom, zwłaszcza poetom wyznaczał wysoka rangę wychowawczą, co znalazło wyraz w rozprawce Über naive und sentimentale Dichtung (O poezji naiwnej i sentymentalnej). Wiąże się z tym jego zainteresowanie liryką programową, zapoczątkowaną w utworze Die Künstler (Artyści) czy Der Antritt des neuen Jahrhunderts (Początek nowego stulecia). W liryce przekazywał swe teoretyczno-literackie i historyczno-polityczne poglądy. W jego balladach Der Taucher (Nurek), Die Kraniche des Ibikus (Żurawie Ibikusa), Die Bürgschaft (Rękojma) bohaterowie poddani byli z reguły próbie...