Wstęp. Zanim przejdę do twórców muzyki muszę posłużyć się słowami Goethego, który przygotowując do druku drugiego wydania swych pamiętników „Zamyślenie i prawda” napisał na wstępie, że głównym zadaniem biografii jest obraz człowieka na tle epoki i wykazanie, w jakiej mierze wszystkie okoliczności mu się przeciwstawiały, a w jaki mu sprzyjały, jak na tym tle kształtował sobie pogląd na świat i ludzi i jaki sposób odzwierciedlał to na zewnątrz, jeśli był artystą, poetą czy pisarzem. Wydaje się, że słowa te szczególnie odnieść można do twórców muzyki tej epoki. Któż bowiem bardziej od „najwrażliwszych z wrażliwych” odczuwał zmieniający się świat?. Któż nadawał mu własny, niepowtarzalny kształt, a jednocześnie docierał do współczesnego człowieka. Wagner nie zawahał się głosić, ze w muzyce tkwi idea świata. Większość twórców muzyki, będąc jednocześnie organizatorami życia muzycznego, świadomie dążyła do kształtowania osobowości ludzkiej. Dzięki nim muzyka stała się dobrem powszechnym, tworzyły się na niespotykana skalę kółka miłośników muzyki i pieśni, tzw. Liederkranze lub Liedertafel, w których rozwinęły się wspaniałe chóry, śpiewające nie tylko „odkrywane” pieśni ludowe, ale i pieśni komponowane. Działalności tej wiele uwagi poświecił przyjaciel Goethego, kompozytor, dyrektor berlińskiej Singakademien i wychowawca wielu pokoleń mużyków, Carl Friedrich Zeler. Zasłużył się w tej dziedzinie także jeden z odkrywców pieśni ludowej, Wirtemberczyk Friedrich Silcher. Zebrane pieśni opracował na chór męski i wydał w zbiorze Volkslieder, gesammelt Und fur vier Männer gesetzt (Pieśni ludowe, zebrane i opracowane na cztery głosy męskie). Wielu muzyków, wykorzystywało każdą nadarzającą się okazję, każde święto ludowe, by uczynić z nich Musikfeste. Muzyka to dziedzina sztuki, którą można było stosunkowo najłatwiej popularyzować wśród społeczeństwa bez obawy represji ze strony wzrastającej po 1815 r. reakcji, oraz kształtować jego smak artystyczny i nie tylko. Nie przypadkowo Beethoven wtedy właśnie określił swa muzykę jako „poezje w tonach”(…). Ludwik van Beethoven. Sugestywność muzyki Beethovena z niepowtarzalnym wyrazem jej humanistycznych treści znajdowała głęboki rezonans. Beethoven był wyrazicielem ideałów nowej epoki. Syn i wnuk kapelmistrzów bońskich okazał się szczególnie podatny na wpływy radykalnych wychowawców: profesora literatury uniwersytetu bońskiego, gorącego zwolennika rewolucji francuskiej i późniejszego członka mogunckiego klubu jakobińskiego, Eulogisa Schneidera oraz związanego z iluminatami kapelmistrza Christiana Neefego. Z ich inspiracji...