1. Główne wątki w III części Dziadów

- Watek patriotyczny – martyrologia Polaków, prześladowania przez zaborców, opór i walka o wolność;

- Mesjanizm narodowy – wątek ten da się zamknąć w haśle: „Polska Chrystusem narodów”;

- Wątek buntu bohatera przeciw Bogu – zawarty w Wielkiej Improwizacji, Konrad stał się w niej

reprezentantem mesjanizmu indywidualnego;

- Watek oceny polskiego społeczeństwa – zawiera porównanie Polaków do „lawy”;

- Wątek oceny społeczeństwa rosyjskiego – zawarta w kilku scenach, m.in. scenie snu Senatora oraz w

Ustępie.

2. Geneza

Ostatnia, III już cześć Dziadów, powstała 10 lat później niż dwie pozostałe, tj. w 1832 roku. Są to tzw.

Dziady drezdeńskie.

W założeniu miał to być utwór rehabilitujący pisarza za to, iż nie brał on udziału w walkach powstańczych

(powstanie listopadowe). Ponadto Mickiewicz korzystał z wydarzeń, które wiązały się z procesem filomatów,

jaki toczył się w latach 1823 – 1824. Sam został wtedy oskarżony i uznany za spiskowca.

Można powiedzieć, iż Dziady są literacką metaforą powstania, ukazującą atmosferę tamtych dni i działań.

Źródłem natchnienia było bowiem dla poety z pewnością wydarzenie powstania listopadowego i poczucie

odpowiedzialności za Polskę.