Sprawą podstawową dla procesów adaptacyjnych i realizacji zmian organizacyjnych jest dokładna analiza sygnałów docierających zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Podzielić można to poniekąd na dwa „poziomy”: pierwszy - gdzie uwzględnia się zasadnicze uwarunkowania otoczenia w odniesieniu do rozwoju, drugi – który to z kolei skierowany jest na specyficzne warunki i konkurencję na polach działania. Podmioty zorganizowane formułują różne strategie zmian. „Potrzeba zmian nie ogranicza się jedynie do sytuacji rzeczywiście trudnych; nie definiuje się ich tylko, kiedy dzieje się źle, aby działo się lepiej”. Można więc zauważyć, iż zmian dokonuje się z bardzo wielu przyczyn: by pokonać trudności, lepiej się rozwijać, dotyczyć może to również chociażby dalszej ekspansji. Mogą być one zaplanowane, lecz nie raz także wymuszone przez daną sytuację. Postrzegając to w ten sposób, można stwierdzić, że wprowadzanie zmian może być częścią ciągłego procesu doskonalącego. Warto podkreślić, że do dokonywania takich zmian niezwykle istotne jest dobranie do nich odpowiedniego czasu i metod, jakimi zostaną przeprowadzone. Podział według Iacocca: • Strategie zmian zorientowane kulturowo koncentrują się na tworzeniu nowych: wartości, zwyczajów, norm postępowania, postaw i wzorów zachowań. Są one środkiem do przekształcenia kultury organizacyjnej i sprawniejszego jej działania. Kulturę organizacyjną zmienia się najskuteczniej przy udziale grupy, ponieważ wykorzystać można jej umiejętność do przekonywania i wspierania innych, właśnie dlatego tak często mamy do czynienia z takimi technikami jak budowanie zespołów. • W strategiach zmian techniczno-strukturalnych podkreślany jest związek istniejący pomiędzy systemami: technicznym i społecznym. Tutaj liczy się „otwarty” charakter – czyli głównie związek z otoczeniem zewnętrznym. Przede wszystkim zwraca się uwagę na nierozerwalny system połączeń między technologią, strukturą, zadaniami i ludźmi. Prawdą jest, iż człowiek najtrudniej dostosowuje się do zmian jeśli chodzi o te związane z ludźmi – czyli podział władzy, praw i obowiązków. Dlatego też wprowadzane innowacje powinny opierać się na skuteczności podejmowanych decyzji. • Integralno-systemowe strategie zmian wskazują na konieczność całościowego planowania zmian i przewidywania występowania w procesie ich wdrażania wielu istotnych czynników, zarówno wzmacniających jak też osłabiających zmiany, jako skutek tzw. „efektów ubocznych”. M. Beer na takie podejście proponuje jako własny model o nazwie "otwarty system planowania" – gdzie programy zmian tworzone mają być na podstawie...