Po zakończeniu II wojny światowej nasze państwo stało się państwem zależnym od Związku Radzieckiego. Władzę w kraju przejęli komuniści. Nowe porządki wprowadzano stosując terror. Powstał system, w którym władza kontrolowała niemalże wszystko – gospodarkę, organizacje społeczne, podjęto walkę z Kościołem, nie wolno było wyjeżdżać za granicę, nie istniała wolność słowa. Zmieniono nazwę kraju na Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL). Jednocześnie odbudowywano kraj po zniszczeniach wojennych.

Po raz pierwszy ludność zaprotestowała przeciw istniejącemu porządkowi w 1956 r. W Poznaniu zastrajkowali robotnicy, domagali się m.in. wyższych płac. Władze krwawo stłumiły to wystąpienie. W 1968 r. przeciwko cenzurze sprzeciwili się studenci Warszawy i Krakowa. Szczególnie tragiczny przebieg miał bunt robotników w Gdyni, Gdańsku i Szczecinie w 1970 r. Ich protest przeciwko podwyżkom cen skończył się śmiercią co najmniej 42 osób, ponad tysiącem rannych i przeszło 3 tysiącami zatrzymanych.

Po kolejnych strajkach w 1980 r. władze zgodziły się na utworzenie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". Rząd nie pogodził się jednak z istnieniem instytucji, której nie mógł kontrolować. Napięcie w kraju rosło. 13 grudnia 1981 r. na terenie kraju wprowadzono stan wojenny. Obowiązywał on do 1983 r.

Wielką nadzieję dał Polakom wybór Karola Wojtyły na papieża w 1978 r.

W drugiej połowie lat 80-tych sytuacja gospodarcza pogarszała się, brakowało podstawowych produktów. Kolejna fala strajków zmusiła władzę do rozmów z "Solidarnością". W wyniku porozumień zawartych przy "okrągłym stole" Polska ponownie stała się państwem demokratycznym.

W 1989 r. Sejm przywrócił nazwę Rzeczpospolita Polska. Pierwszym demokratycznie wybranym prezydentem został Lech Wałęsa. Po odzyskaniu niezależności nasz kraj mógł wreszcie prowadzić samodzielną politykę. W 1999 r. Polska przystąpiła do NATO, a 1 maja 2004 do Unii Europejskiej.