Zaraz po śmierci ojca, Kazimierz Wielki odbył koronację na króla Polski. Od początku na jego głowie leżały ważne interesy Polski na arenie międzynarodowej. Kazimierz wiedział, że jego wojsko nie jest w stanie pokonać doskonale zorganizowanej i wyćwiczonej armii krzyżackiej. Zawarł, zatem pokój, na mocy, którego Krzyżacy zwrócili Polsce Kujawy, zatrzymując jednak ziemię chełmińską i całe Pomorze Gdańskie. Zabezpieczywszy się od strony krzyżackiej, Kazimierz rozpoczął wojnę o Śląsk z władcą Czech. Wojna zakończyła się jednak przegraną. Kazimierz Wielki musiał uznać Śląsk lennem czeskim. Aby wyrównać utratę ziem, Kazimierz skorzystał z okazji, jaka wytworzyła się u południowo-wschodniego sąsiada Polski – na Rusi, podzielonej w tym czasie na dzielnicowe księstwa. Władca jednego z nich zapisał w testamencie swe księstwo królowi polskiemu. Po jego śmierci Kazimierz w latach 1344-1366 wyruszył na kilka wypraw wojennych i zdołał włączyć większą część Rusi Czerwonej bezpośrednio do państwa polskiego. Pozostałą zaś podporządkował sobie, jako lenno. Najważniejszym miastem na przyłączonych terenach stał się Lwów. Podbój Rusi Czerwonej zakończył się sukcesem nie tyle dzięki przewadze militarnej, co przede wszystkim zręcznej polityce i dyplomacji polskiej. Głównego sojusznika Kazimierz znalazł, bowiem w rządzącej na Węgrzech w tym czasie dynastii Andegawenów. Współpracował z nią dość zgodnie od początku swych rządów, tym bardziej, że jego starsza siostra wyszła za mąż za króla węgierskiego. Kazimierz obiecał Węgrom, że jeśli nie doczeka się syna to Andegawenowie otrzymają koronę polską. W zamian zgodzili się oni na przyłączenie do Polski Rusi Czerwonej, którą wcześniej pragnęli sobie sami podporządkować. Na początku panowania Łokietek nie radził sobie zbyt dobrze, a działo się tak pewnie, dlatego, że nie posiadał umiejętności rządzenie dużym państwem. Był, bowiem przyzwyczajony do rządzenia małym księstewkiem. Chciał sam decydować o każdej, nawet najbardziej błahej sprawie. Łokietek musiał przyswoić i wdrożyć nowe zasady rządzenie: władca powinien stworzyć sobie krąg zaufanych współpracowników oraz umieć zdobywać poparcie społeczeństwa. Na przestrzeni lat można powiedzieć, że udało mu się to, gdyż współcześni historycy wyróżniają jego trzy cechy: łagodność, skromność i wspaniałomyślność. Taki obraz odpowiadał wizerunkowi dobrego, chrześcijańskiego władcy w krajach średniowiecznej Europy. Do pozytywnych cech Łokietka zaliczały się również cierpliwość i wytrwałość w dążeniu do celu....