1.Przysposobienie obronne i przysposobienie wojskowe w II RP W okresie 1918 – 1939, w państwie polskim przysposobieniem wojskowym zajmowały się: • instytucje państwowe w tym wojsko; • szkoły; • organizacje paramilitarne i społeczne. Gdy Polska wchodziła w okres niepodległości w 1918 roku panowała trudna sytuacja zarówno gospodarcza jak i ekonomiczna. Dostrzegając znaczenie edukacji obronnej dla kształtowania morale mas żołnierskich, nie zawsze do końca świadomych stopnia zagrożenia ojczyzny, władze państwowe i wojskowe znaczny nacisk kładły na jej prowadzenie w skali całego społeczeństwa. W działalności wychowawczej nawiązywano do doświadczeń i tradycji z okresu powstań narodowych, jak i walk na frontach I wojny światowej, szczególnie podkreślając potrzebę dyscypliny oraz wychowania moralnego. W przyjętym już wówczas programie edukacyjnym starano się, poprzez wojskową służbę oświatowo–wychowawczą, poszerzyć wiadomości z zakresu historii Polski. Program zawierał, między innymi tematy dotyczące tradycji oręża polskiego oraz powinności żołnierza i obywatela gotowego do oddania życia w obronie zagrożonej ojczyzny. Praktyczną szkołę przyspieszonej edukacji militarnej społeczeństwa stanowiły walki prowadzone o granice II Rzeczypospolitej. Jednak po wojnie, zauważono znaczne osłabienie dotychczasowego zainteresowania wojskiem i sprawami armii. Brakowało przede wszystkim koordynacji działań, pomiędzy wojskiem a społeczeństwem, społecznego nagłośnienia oraz tworzenia właściwych rozwiązań instytucjonalnych i programowych. 2 Przysposobienie obronne (edukacja obronna) po 1945 roku. Po zakończeniu drugiej wojny światowej głównym celem edukacji obronnej i wychowania obronnego w Polsce było kształtowanie świadomości obronnej obywateli oraz poszerzenie wiedzy służącej stałemu zwiększaniu efektywności działania poszczególnych zespołów ludzkich, organów politycznych, władzy i administracji państwowej w czasie narastania zagrożeń i wojny. Jako instrument edukacja umożliwiała i urealniała proces praktycznego wdrażania istniejącego dorobku obronnego w zakresie rozwiązań koncepcyjno-normatywnych i organizacyjno planistycznych. Ponadto, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, poczynając od wychowania i nauczania w szkole a kończąc na działalności w innych instytucjach paramilitarnych, pro obronnych i oddziaływani mediów, szczególnego znaczenia nadawano problematyce obronnej terytorium kraju, w tym, obronie cywilnej. Ogólnie można powiedzieć, że wraz ze wzrostem liczby środków prowadzenia działań wojennych, zwracano uwagę na powszechne szkolenie obronne wszystkich...