Jacek Soplica, późniejszy ksiądz Robak, był ubogim szlachcicem pochodzącym z zaścianka soplicowskiego. Posiadał niewiele roli, a pomimo tego miał całą rodzinę w dowództwie i był poważany u szlachty. Miał brata Sędziego i jedynego, ukochanego syna Tadeusza. W młodości Jacek byl urodziwy i przystojny - kobiety za nim szalały. Mia.l wysportowaną sylwetkę, imponował innym swoją sprawnością i umiejętnościami - mistrzowsko władał szablą, toteż nikogo się nie bał. Nazywano go też "Wąsalem" ze względu na charakterystyczne, długie wąsy. Jednak pewne wydarzenia wpłynęły nie tylko na charakter Jacka, ale i na wygląd. Jako doświadczony przez życie ksiądz Robak posiadał też wiele znamion po walce - " Miał on nad prawym uchem, nieco wyżej skroni, / Bliznę skóry wyciętej na szerokość dłoni, / i w brodzie ślad niedawny lancy lub postrzału", co świadczyło o tym, że brał on udział w wielu bitwach. Mimo odprawiania mszy i wypełniania obowiązków księdza, ludzie dostrzegali u niego ruchy, postawę i głos żołnierza. Był "stary, lecz krępy i bardzo pleczysty" oraz energiczny. Jacek miał wybuchowy temperament. Na wszystko reagował gwałtownie, był narwany. Odznaczał go też nerwowość. Jako ksiądz Robak natomiast powoli i spokojnie rozważał każdą rzecz, był stateczny i pokorny. Godził się ze swoim losem i nie chciał nic zmieniać. Jacek był przede wszystkim odważny. Celnie strzelał, znakomicie władał szablą, więc "bały się go wszystkie pany". Dzięki śmiałości i pewności siebie zdobył wysoką pozycję w województwie oraz poważanie szlachty. Wszelkie spory rozwiązywał silą, poprzez walkę. Był też nad wyraz porywczy, co usprawiedliwiał młodym wiekiem i okolicznościami, w których się znajdował. Cechowała go też duma i honorowość - nie mógł pozwolić na ośmieszenie i dbał o swoje dobre imię. Pomimo gwałtowności posiadał też wiele pozytywnych cech - był wrażliwy, kochający i czuły wobec Ewy zawsze na pierwszym miejscu stawiał ją i jej potrzeby. Odznacza się...