STAN KLĘSKI ŻYWIOŁOWEJ Stan klęski żywiołowej może być wprowadzony dla zapobieżenia skutkom katastrof naturalnych lub awarii technicznych noszących znamiona klęski żywiołowej oraz w celu ich usunięcia. Klęska żywiołowa oznacza katastrofę naturalną lub awarię techniczną, których skutki zagrażają życiu lub zdrowiu dużej liczby osób, mieniu w wielkich rozmiarach albo środowisku na znacznych obszarach, a pomoc i ochrona mogą być skutecznie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych środków we współdziałaniu różnych organów i instytucji oraz specjalistycznych służb i formacji działających pod jednolitym kierownictwem. Stan klęski żywiołowej może być wprowadzony na obszarze, na którym wystąpiła klęska żywiołowa, a także na obszarze, na którym wystąpiły lub mogą wystąpić skutki tej klęski. Stan ten wprowadza się na czas oznaczony, niezbędny dla zapobieżenia skutkom klęski żywiołowej lub ich usunięcia, nie dłuższy jednak niż 30 dni. Organem uprawnionym do wprowadzenia stanu klęski żywiołowej jest Rada Ministrów – z inicjatywy własnej lub na wniosek wojewody. W czasie stanu klęski żywiołowej działaniami prowadzonymi w celu zapobieżenia skutkom klęski żywiołowej lub ich usunięcia kierują: 1) wójt (burmistrz, prezydent miasta) – jeśli stan klęski żywiołowej wprowadzono tylko na obszarze gminy; 2) starosta – jeżeli stan klęski żywiołowej wprowadzono na obszarze więcej niż jednej gminy wchodzącej w skład powiatu; 3) wojewoda - jeżeli stan klęski żywiołowej wprowadzono na obszarze więcej niż jednego powiatu wchodzącego w skład województwa; 4) minister właściwy do spraw wewnętrznych lub inny minister, do którego zakresu działania należy zapobieganie skutkom danej klęski żywiołowej, a w przypadku wątpliwości co do właściwości właściwego ministra – minister wyznaczony przez prezesa Rady Ministrów – jeżeli stan klęski żywiołowej wprowadzono na obszarze więcej niż jednego województwa. Kierujący działaniami w czasie stanu klęski żywiołowej mają szczególne uprawnienia, zapewniając pełną koordynację wszystkich służb uczestniczących w procesie zapobiegania skutkom klęski lub ich usunięcia. 1) ustawa wprowadza hierarchiczne podporządkowanie poszczególnych organów kierowania. Zatem wójt (burmistrz, prezydent) podlega staroście, starosta – wojewodzie, wojewoda – właściwemu ministrowi upoważnionemu do kierowania działaniami w państwie. 2) Każdy terenowy organ kierowania jest uprawniony do wydawania poleceń podległym im służbom, inspektorom i strażom oraz innym jednostkom organizacyjnym, a także jednostkom skierowanym czasowo do ich dyspozycji do działań na obszarze gminy,...