„ Bądźcie przekonani, że jeśli skażecie na śmierć mnie, takiego człowieka jak mówię, nie zaszkodzicie więcej mnie niż sobie samym.” Co miał na myśli Sokrates? Co chciał przekazać ludziom, którzy go otaczali- uczniom i nieznajomym? Co było dla niego najważniejsze?

Platon, wierny uczeń Sokratesa, spisał jego ostatnie przemówienia podczas procesu w Atenach, w którym został skazany na śmierć. Platon zaczerpnął wiele z nauk mistrza. Rozwinął je i poszerzył, sławiąc dobre imię filozofa. Rzeczywiście, tak jak Sokrates zapowiedział, postać skazanego Ateńczyka będzie pamiętana przez wieki.

Śmierć Sokratesa istotnie uczyniła więcej krzywdy innym, niż samemu mistrzowi. Pozbawienie Aten kogoś, kto prowokował do myślenia, pytał, badał i szukał prawdy, było błędem. On sam odszedł w zgodzie ze swoimi wartościami. W pogardzie dla obłudy, egoizmu i dóbr materialnych. Dramatyzm całej sytuacji polega na tym ,ze filozof łatwo mógłby uciec kary, kajając się i przyznając pokornie rację swoim sędziom. Za żadną cenę nie zrezygnował z refleksji nad tym, co dobre i sprawiedliwe. Nawet jeśli miał przypłacić to życiem.

Był postacią kontrowersyjną, która wytykała innym ich głupotę, obłudę. Przypadkowi przechodnie na ulicach, ludzie wysokiego stanu uginali się pod ostrzem jego słów. Gardził kłamcami, gardził nimi tym mocnej, jeśli byli mu bliscy, bliżsi krwią.

Filozofia była najważniejsza, jako oś jego życia. Przekazywanie wiedzy, poszukiwanie prawdy i ciągłe uświadamianie. Mimo oskarżeń o bezbożność, psucie młodzieży, traktował swoje nauki jako służbę bogom. Przecież ani ciało, ani pieniądze nie są ważne. Istotne w życiu jest to, aby dusza była piękna, najlepsza.

Moment przyjęcia trucizny idealnie przedstawia obraz „ Śmierć Sokratesa” Jacques’a Louis Davida. Francuz pokazał Sokratesa w otoczeniu jego najwierniejszych uczniów. Nawet sięgając kielicha z cykutrą mistrz wciąż wygłasza nauki. Tryumfalnie unosi drugą dłoń, na znak, że choć jego ciało zostanie pokonane, umysł- nadal będzie błądził i szukał odpowiedzi. Młodzieńcy dookoła niego są załamani- lamentują, zadają się zanosić płaczem. Za to mistrz zdaje się im mówić „ Odwagi! Zostańcie i głoście to, czego ja już nie zdążę!”

Cytat Sokratesa „Bądźcie przekonani..” pokazuje nam, że był świadomy swojej wielkości i wpływu, jaki wywierał na swoich uczniów. Miał siebie za człowieka dobrego, prawdziwego, który nie ugnie się i nie przerazi. Taka postawa świadczy o wielkiej odwadze i pewności siebie. Mało kto byłby zdolny wypowiedzieć tak pełne dumy i wyższości zdanie w obliczu śmierci. Mógł to zrobić jedynie ktoś, kto w życiu obrał sobie taki cel, jak Sokrates- prawdę.