1. Wstęp:

Witam!

Szanowna komisjo, pragnę przedstawić temat jakim jest:

Blaski i cienie kariery, awansu społecznego, sukcesu życiowego oraz dokonanie oceny drogi życiowej wybranych bohaterów literackich. Władza,pieniądze, awans, sukces jako zgubne instynkty człowieka. Władza to jedna z największych ludzkich namiętności, dlatego motyw władzy jest bardzo popularny w literaturze. Pieniądze często gubią człowieka. Awans to droga kariery gdzie w literaturze mamy często do czynienia. W mojej pracy postaram się ukazać przykłady wymienione powyżej.

2. Rozwinięcie:

   Pierwszym przykładem bohatera, który miał wielkie aspiracje ale poległ jest Tomasz Judym. Jest on lekarzem z powieści Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni”. Judym jest bardzo szlachetnym człowiekiem. Leczy ludzi za darmo, co na te czasy było bardzo przyzwoitym zjawiskiem. Zawód lekarza dla niego jest powołaniem, misją. Jest nieudacznikiem – wybraniem losu. Jego całe życie i wszystkie postępowania opiewają rychłą klęską. Gdy jego losy skierowały się ku Warszawie, był pełen zapału i optymizmu. Miał wielką chęć pomocy ludziom. Miał własny plan jak może pomóc najuboższym ludziom. Lecz Warszawscy lekarze jego plan perfidnie zlekceważyli. Także próbował swoich sił indywidualnie zakładając własny gabinet, lecz to także skończyło się niepowodzeniem. Gdy jego czas zawitał w Cisach odnosił drobne sukcesy lecz nie trwało to zbyt długo. Wyjechał do Zagłębia by tam się realizować, być lekarzem dla ludzi pracujących w kopalni. Niepowodzenia w życiu zawodowym były na porządku dziennym, lecz Judym także miał rozterki miłosne. Idee, którą nosił na sercu mówiła o chęci pomocy ludziom. Miał do wybrania szczęście osobiste lub poświęcenie się misji niesienia pomocy. Wybiera służbę dla najuboższych. Odrzucił miłość kochającej go Joasi. Nie potrafił pogodzić tych dwóch miłości. Bohater był bardzo szlachetny, lecz był nieudacznikiem. Mimo,że ponosił porażki i nie mógł odnaleźć swojego miejsca na ziemi, nie wybrał także miłości Joasi.

   Drugą postacią jaką omówię jest Makbet, dochodzi on do władzy drogą zbrodni i kłamstwa. Najpierw wiedźmy przepowiadają mu królewską przyszłość. Wtedy budzą się w bohaterze myśli o morderstwie króla Dunkana. Kiedy zwierza się żonie o dziwnym spotkaniu wieszczek na wrzosowisku, Lady Makbet utwierdza męża w postanowieniu. Okazja do zabicia króla nadchodzi nagle, gdyż jeszcze tej samej nocy Dunkan chce się zatrzymać w zamku Makbeta. Makbet wraz z żoną usypiają strażników królewskiej komnaty, główny bohater osobiście przebija króla Dunkana sztyletami. Żona rozmazuje krew na ubraniach uśpionych stróży. Rano Makbet zabija strażników na oczach innych panów szkockich, po to, aby zatrzeć ślady zbrodni. Szkoci nie chcą jednak uwierzyć w winę żołnierzy i raczej skłaniają się ku podejrzeniom spisku. Synowie Dunkana uciekają z kraju. Makbet, jako jedyny bliski krewny Dunkana, mężny bohater wojen i wierny sługa królewski, zostaje koronowany na króla Szkocji. Jego rządy stają się jednak obsesyjną walką o zachowanie tronu i niewyjawienie prawdy o śmierci Dunkana. Makbet wie, że jego przyjaciel, Banko, jest jedynym świadkiem przepowiedni. Co więcej, wiedźmy wywróżyły Bankowi zapoczątkowanie królewskiego rodu. Makbet widzi wiec teraz w dawnym przyjacielu wroga, zagrażającego tronowi i władzy Makbeta. Główny bohater wynajmuje szajkę zbójów, aby napadli na powóz Banka i jego syna, Fleance’a. Banko ginie. Kolejną zbrodnią, która popełnia Makbet jest zamordowanie rodziny Makdufa. To przesądza o rychłym upadku króla. Lordowie, przebywający na dworze angielskim, gdzie król jest nie tylko prawy, sprawiedliwy, mądry, ale też uzdrawia i znajduje czas dla najmniejszych poddanych – postanawiają obalić Makbeta-tyrana. Król ginie w walce z Makdufem. Zenon Ziembiewicz już od najmłodszych lat wykazywał się inteligencją i kończył każdą klasę świadectwem z wyróżnieniem. Osiągnięcia w nauce pozwoliły mu zdobyć stypendium, które umożliwiło mu wyjazd na uczelnię w Paryżu. W czasie wojny stracił dwa lata studiów i musiał z własnych funduszy pokryć ostatni rok nauki. Rodzice nie byli mu w stanie pomóc i wówczas skorzystał z propozycji Chechlińskiego. Obiecał napisać szereg artykułów do nowo powstającego dziennika regionalnego. Choć czuł, że Czechliński nie należał do osób, którym byłby w stanie zaufać, że godząc się na jego propozycję, zaprzedaje samego siebie, zmuszony był zgodzić się na pisanie według wymagań pracodawcy. Po roku wrócił do miasta i otrzymał kolejną propozycję od Czechlińskiego, który był najwyraźniej zadowolony z jego felietonów. Miał objąć stanowisko redaktora „Niwy”. Zenon początkowo sądził, że będzie to praca tymczasowa, dzięki której spłaci dług zaciągnięty na naukę, potem kierował się kwestiami finansowymi i świadomością, że będzie musiał zapewnić byt również swojej żonie. Po raz kolejny doszło do zaprzedania swoich wartości i światopoglądu na rzecz pracy, w której narzucano mu z góry, co miał pisać, jak miał pisać i czyje artykuły zamieszczać w gazecie. Po pewnym czasie, dzięki koneksjom Czechlińskiego, został mianowany na prezydenta miasta. Musiał jednak wyrazić zgodę na sposób przyszłych rządów w ratuszu. Osiągnął wysokie stanowisko i początkowo z głową pełną wzniosłych planów, chciał zrealizować marzenie miasta przyjaznego ludziom. Zainspirowany wizytą w jednej z europejskich stolic, pragnął zrobić wszystko, by polepszyć życie biedoty i robotników. Rozpoczął budowę domów dla robotników, założył park dla ludzi, otworzył pijalnię mleka dla dzieci, zbudował korty tenisowe, boisko do gry w koszykówkę i siatkówkę, by mieszkańcy miasta mieli gdzie spędzać wolny czas. Zaczął bywać w towarzystwie, jeździł na polowania, urządzał rauty w swoim domu. Z syna zubożałego szlachcica bez majątku stał się człowiekiem bogatym, na wysokim stanowisku, cenionym przez ludzi, którzy postrzegali jego szybką karierę jako piękną. Jednak sprawy przybrały zły obrót i cofnięto fundusze na budowę domów, a właściciel klubu, który dzięki interwencji Zenona został zamknięty, wygrał proces i miasto musiało wypłacić mu wysokie odszkodowanie. Zaczęły się również masowe protesty robotników przeciwko władzy. Został wydany rozkaz strzelania do robotników, zebranych pod ratuszem, o czym Ziembiewicz dowiedział się zbyt późno i za co został obwiniony. Dodatkowo jego uwikłanie się w romans z Justyną Bogutówną i ciągnący się miesiącami niepokój, doprowadziły mężczyznę do stopniowego zatracenia wartości moralnych i jego upadku jako człowieka. Nałożenie się na siebie problemów osobistych i związanych z objętym stanowiskiem, zakończyło się dla Ziembiewicza tragicznie. Zaatakowany przez byłą kochankę, okaleczony, popełnił samobójstwo. Samobójstwo to było końcem jego tragicznego losu jako jednostki i członka danej zbiorowości ludzkiej. Ostatnim utworem w mojej pracy jest Jądro Ciemnosci Główny bohater utworu, postać pochodząca z wpływowej rodziny. Jako dziecko fascynowały go mapy, szczególnie niewyszczególnione w nich, nieodkryte miejsca, których poznanie stało się jego marzeniem. Gdy poznajemy Marlowa jest już doświadczanym marynarzem służącym na pokładzie statku „Nellie”. Jego twarz, chociaż zniszczona, emanuje mądrością życiową i doświadczeniem, jakim nie każdy może się pochwalić. Poznajemy go głownie z jego własnych opowieści, już jako młody mężczyzna był bowiem bacznym obserwatorem i trafnie oceniał słowa innych. Nie wypowiadał pochopnie żadnych sądów, dzięki temu łatwo zyskiwał sobie przychylność innych ludzi i szybko wzbudzał zaufanie. Charles, nauczony przez życie, że nie wszystko zawsze układa się zgodnie z planem, wątpił, że kiedykolwiek dotrze do Kurtza i przeżyje w Afryce. Jako znakomity żeglarz poważnie traktował swoją pracę. Cenił ludzi podobnych sobie: ciężko pracujących, szczerych i prawdomównych. Nie szanował ludzi takich, jak dyrektor, dwulicowych i nastawionych jedynie na własne korzyści. Marlow był też zaradnym marynarzem, potrafił naprawić zepsuty parowiec, a także panował nad nim podczas ciężkiej podróży w górę rzeki. Postać Kurtza zafascynowała go pod wpływem kolejnych opowieści, które do niego docierały. Uważał go za kogoś wyjątkowego i wielkiego, dlatego poznanie go stało się w końcu głównym celem jego życia. Po dotarciu do ostatniej stacji, gdy Marlow poznał osobiście starego agenta, bardzo się rozczarował, okazało się bowiem, że człowiek-legenda to zwykły szaleniec. Charles z początku rozmawia ze starcem z wielką fascynacją, jednak poznając go bliżej zaczyna nim gardzic. Marlow to człowiek zasadniczy i bardzo wymagający w stosunku do innych, jak i samego siebie. Udana wyprawa i osiągnięcie celu dodało mu pewności siebie. Potrafił wyjść cało z każdej opresji, przetrwał trudne chwile, a także nie popadł w obłęd widząc, jak ludzie potrafią traktować innych i jak ważny dla niektórych jest kolor skóry. Nie oszalał tak, jak mu przepowiadał lekarz. Marlow nie tolerował kłamstwa, sam jednak skłamał narzeczonej Kurtza mówiąc, że ostatnimi słowami, jakie wypowiedział agent, było jej imię. Cieszy się, że kobieta dobrze zapamięta miłość swojego życia. Nie uważa swojego postępowania za haniebne. Zachowuje równowagę i nie popada w skrajności. Trafnie ocenia sytuacje i potrafi się w nich odpowiednio zachować. Jest to postać w pełni oddana do tematu pracy.

Wnioski:

Podsumowanie prezentacji, krótkie przedstawienie każdego bohatera