Podróż od zawsze była nieodłączną częścią ludzkiego życia. Przecież to właśnie samo życie, jest podróżą, od narodzin aż do śmierci. Człowiek, na zawsze zapisał w swojej świadomości pragnienie znalezienia własnego miejsca we wszechświecie. Głównie dlatego każdy z nas obiera własną ścieżkę, aby odnaleźć to, co dla niego najdroższe. Według Olgi Tokarczuk, to Bóg wytycza nam trasy, on planuje za nas i pozostawia każdemu jego własną unikalną ścieżkę. Podróż staje się metodą poznania drugiej osoby, jej mentalności, upodobań, doprowadza do zbliżenia. Pozwala ona jednak również na coś innego, na poznanie samego siebie, swojego własnego przeznaczenia. Podczas wytyczania własnej drogi napotykamy na niej osoby, które nas zmieniają. Tłoczenie własnej historii zależy od przenikania formą innych, a najlepiej się nią przesiąka podróżując nocą, kiedy nic nie jest pewne. Kiedy każdy szelest może oznaczać coś innego, chrząknięcie dochodzić skądkolwiek, a kompan niespodziewanie uciec, zostawiając nas na pastwę losu. Podróżowanie nadaje życiu smak. Poczucie, że faktycznie ci ludzie mnie stworzyli, ale przez to moja ścieżka jest wyjątkowa, bo jakie może być prawdopodobieństwo napotkania tych samych osób, w tych samych miejscach, o tej samej porze? Zerowe. Nikt nie pozna planu, zapisanego gdzieś w przestrzeni, ale może na własną rękę się o tym przekonać. Parsifal rozpoczął swoją podróż, aby odnaleźć najświętszą relikwię ze wszystkich istniejących, świętego Graala. Bohater nie jest jednak typowym rycerzem takim, jak Roland, czy polski Zawisza. Jest ich zupełnym przeciwieństwem, jednak po wielu latach podróży i poszukiwania, odnajduje to czego pragnął, największy skarb. Nasze pragnienia często przyjmują postać materialną, szczególnie w dzisiejszych czasach gdzie konsumpcjonizm, bierze górę nad duchową sferą człowieka. Jednak Graal może być również metaforą, upragnionej miłości, szczęścia, uczucia, czy jak dla Parsifala nagrodą pocieszenia po niefortunnej miłości do żony króla oraz dowodem na jego rycerskość. Odyseusz swoją tułaczkę rozpoczął niedługo po wojnie trojańskiej. Chciał on jedynie wrócić do domu, jednak boski plan nie przewidywał tego w przeciągu najbliższych dziesięciu lat. Odys jest archetypem ludzkiego pragnienia podróżowania, odnalezienia własnego szczęścia, upragnionej Itaki. Plan, który jest zapisany każdej osobie, nie zawsze musi być taki sam, jak go sobie wyobraża dany człowiek. Odnalezienie drogi do „domu”, dużo częściej zajmuje o wiele więcej czasu, pochłania więcej energii, wymaga multum pracy i woli niż damy radę z siebie wykrzesać. Ważne jest jednak by nie ustawać w swoich postanowieniach. Don Kichot inspirowany opowieściami o błędnych rycerzach, postanawia zostać jednym z nich. Pragnienie zaimponowania ukochanej Dulcynei, zasłynięcia w rycerskim półświatku, ale przede wszystkim chęć wielkiej przygody, skłaniają go wyruszenia w podróż swojego życia. Jego walka nie była bezcelowa, walczył o swoje własne marzenia pomimo, że były błędne dla zwykłego śmiertelnika, który chce iść jedynie przed siebie i nie stworzyć nic własnego, choćby, i legendy. Każdy z nas obiera swoją własną ścieżkę, szlak który musi przetrzeć, jednak ma skrytą nadzieję, że pozostanie ona nieodkryta przez nikogo innego, że będzie to właśnie jego własna, unikatowa droga życia. Każdy rozpoczyna podróż z innego powodu: chęć sławy, znalezienia szczęścia, miłości, pragnienie powrotu do domu, czasami z powodów religijnych. W każdym jest cząstka słynnego toposu człowieka – podróżnika i każdy musi obrać własny niepowtarzalny kierunek mimo, iż początku drogi nie wybiera się nigdy, to od nas zależy gdzie zakończymy naszą wędrówkę.