Cyprian Kamil Norwid to poeta, który tworzył w okresie romantyzmu. Jego twórczość w czasach, w których tworzył była nierozumiana, zapomniana po jego śmierci. W okresie Młodej Polski Norwid został odkryty ponownie. W dziełach romantyków często występującym motywem była tęsknota za ojczyzną. Temat ten poruszali tacy twórcy, jak Adam Mickiewicz w „Sonetach Krymskich”, Juliusz Słowacki w „Hymnie”. Do tego tematu sięgał również Norwid, który nie cieszył się szacunkiem w ojczyźnie, jednak motyw tęsknoty za ojczyzną pojawia się w wierszu „Moja piosnka II” oraz „Moja ojczyzna”. „Moja piosnka II” to utwór, w którym podmiot liryczny idealizuje ojczyznę. Jest to liryka bezpośrednia zwrotu do adresata - Boga, pomiot liryczny ujawnia się, chociażby w słowach „Tęskno mi, Panie”. W wierszu Norwida przedstawiona zostaje tęsknota za domem, która powoduje u niego smutek i żal. Bohater wiersza tęskni do wiejskiego krajobrazu, chciałby trafić do miejsca, w którym nie musiałby już odczuwać przygnębienia i bezsilności. Przywołane zostają różnorodne obrazy, które pogłębiają jedynie nostalgię podmiotu lirycznego. Bohater nie godzi się w pełni na los, jaki go spotkał. Wiersz ten słada się z sześciu czterowersowych zwrotek. Utwór to skarga przepełniona smutkiem, która kierowana jest do Boga. Występują środki stylistyczne, takie jak pytania retoryczne, epitety np. „odwieczne wyznanie”, wykrzyknienia.
Motyw tęsknoty za ojczyzną pojawia się w wierszu „Moja ojczyzna”. Jest to utwór, w którym podmiot liryczny ujawnia się „czynsz płacę światu”, a więc jest to liryka bezpośrednia. W tym utworze w odróżnieniu od wierszu „Moja piosenka II” adresat nie jest dokładnie wskazany. Można przypuszczać, że kierowany jest do państw zaborczych. Podmiot liryczny przedstawia swoje zdanie. Uważa, że ojczyzna, to nie tylko ziemia, przedstawia ją jako matkę. W tym czasie Polski nie było na mapie, ale bohater uważa, że nikt nie jest w stanie zabrać dziecka matce. Podkreśla, że państwo jest tworzone przez obywateli. Bohater zdaje sobie sprawę, jak wiele dał mu Bóg, czuję się mu dłuższy i jest wdzięczny, nawiązuje do religii chrześcijańskiej. W jeden ze zwrotek autor przyrównuje ojczyznę do Chrystusa zdjętego z krzyża i pogrzebanego. Podmiot cieszy się z bliskości z Bogiem, jednak w porównaniu z nim widzi swoją małość. W wierszu występuje wiele metafor, epitety oraz rymy. Zawiera elementy stoicyzmu, przesycony elementami filozoficznymi. Ojczyzna to pojęcie o głębokim znaczeniu. W wielu utworach porównywana do matki. Norwid w swoich utworach podkreśla ważność ojczyzny. Obrazuje, że bez niej człowiek jest nieszczęśliwy. Według autora ojczyznę tworzą obywatele i chociaż nie ma jej na mapie („Moja ojczyzna”), to pamięć o niej nigdy nie zaginie. Norwid przywołuje postać Boga, który jest odpowiedzialny za stworzenie świata. Ojczyzna staje się synonimem domu, który daje pełnie bezpieczeństwa.