Polska za czasów panowania Mieszka I i Bolesława Chrobrego

Mieszko I to pierwszy historyczny książę Polski oraz założyciel dynastii Piastów. Dzięki niemu państwo polskie stało się państwem o wiele silniejszym. Obejmowało ono wówczas tereny dzisiejszej Wielkopolski, Kujaw i Mazowsza. Poprzednikami Mieszka na urzędzie księcia byli Siemowit, Leszek i Siemomysł. Władza była dziedziczna a siedzibą państwa Polan było Gniezno.

Państwo polskie pod koniec X wieku obejmowało 250 tys. kilometrów i zamieszkane było przez milion osób. Nie był to jednak kraj jednolity, ludność co prawda mówiła tym samym językiem i wyznawała wiarę w tych samych pogańskich bogów dominowała jednak więź plemienna. Stąd jednym z naczelnych zadań Mieszka I stała się integracja kraju.

W 965 roku książę państwa Polan Mieszko I poślubił czeską księżniczkę Dobrawę. Za jej pośrednictwem przyjął religię chrześcijańską i w roku 966 został ochrzczony. Polska dołączyła do grona cywilizowanych państw europejskich oraz dzięki przyjęciu religii chrześcijańskiej zyskała wielu zwolenników.

Pod koniec życia Mieszko wydał dokument “Dagome iudex”, który do naszych czasów zachował się jedynie w odpisie a oznaczał poddanie kraju pod opiekę papiestwa.

Władza w państwie po śmierci Mieszka została podzielona między jego synów. Szybko jednak kontrolę przejął Bolesław ( w wieku 26lat) zwany Chrobrym. Jednak zanim do tego doszło musiał najpierw wypędzić z kraju swoich dwóch braci przyrodnich, urodzonych z drugiej żony Mieszka I, Niemki Ody, którzy również rościli sobie prawa do władzy nad Polską.

Bolesław Chrobry pragnąc umocnić swoje wpływy na ziemiach pruskich skierował tam misję chrystianizacyjną na czele z biskupem praskim – Wojciechem. Misja ta zakończyła się śmiercią biskupa w roku 997. Jednak to właśnie rozsławiło Bolesława Chrobrego i jego kraj, gdyż Wojciech był popularną postacią w Europie.

Największym sukcesem Bolesława Chrobrego był zjazd gnieźniejski. Zjazd odbył się w 1000r w Gnieźnie, gdzie spotkali się ze sobą książę Bolesław Chrobry oraz cesarz Otton III. Zjazd poprzedziła pielgrzymka cesarza do grobu św. Wojciecha. Natomiast na zjeździe oficjalnie potwierdzono utworzenie metropolii kościelnej w Gnieźnie oraz trzech biskupstw: w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu.

Dwa lata po zjeździe Otton III zmarł, a nowy cesarz – Henryk II diametralnie zmienił politykę Niemiec wobec Polaków. W 1002 r. rozpoczęły się wojny, na początku których Chrobry zajął Milsko, Łużyce, Miśnię oraz Czechy. Wojsko tych ostatnich opowiedziało się po stronie cesarza, dlatego konflikt przedłużał się. Ostatecznie w 1018 r. zawarto pokój w Budziszynie, który przyznawał Polsce Milsko i Łużyce.

Uwieńczeniem prowadzonej polityki Chrobrego była jego koronacja, której dokonano w 1025 r. Była ona możliwa ze względu na śmierć nieprzychylnego Polsce cesarza Henryka II i dawała państwu polskiemu prestiż na arenie międzynarodowej. Dwa miesiące później Bolesław Chrobry zmarł.