Pierwszą postacią jaka skojarzyła mi się z przemiana wewnętrzna jest PRZYPOWIESC O SYMU MARNOTRAWNYM jest to przemiana nikczemnika w człowieka uczciwego. Opowiada ona o pewnym nierozsądnym człowieku, który opuszcza ojca i starszego brata. Egoistyczny syn Zabiera ze sobą połowę majątku ojca i wyrusza w świat. Z tak dużą ilością pieniędzy Zabawia się na różnego rodzaju ucztach. Radość syna marnotrawnego tak szybko znika jak się zaczęła. Nędza popycha go do tego, że zatrudnia się u farmera, pasie jego świnie. Trzeba zauważyć, że świnia była uważana za zwierzę nieczyste, toteż pasanie świń było czymś uwłaczającym. W tych okolicznościach zaczął myśleć o swoim ojcu. Zastanawiał się czy mógłby zatrudnić się u niego, ponieważ jego służba była dobrze traktowana przez jego ojca i nie cierpieli z nędzy i głodu. Tutaj zaczyna się gruntowna przemiana. Syn marnotrawny dostrzega to, że postąpił źle wobec brata i ojca, Że był arogancki, samolubny. Jednym słowem Mówiąc, Był nikczemnikiem. Wobec tych przeżyć postanowił wrócić do domu, mając nadzieję, że ojciec się nad nim ulituje i przyjmie go, chociaż jako sługę. Gdy syn marnotrawny przyszedł do domu to ojciec z radością go przywitał. Był bardzo zadowolony i kazał zorganizować przyjęcie swojemu najmłodszemu synowi. Syn marnotrawny zmienia swoje zachowanie pod wpływem głębokiego przeżycia. Gdy niemiał już pieniędzy to każdy go odrzucił, był sam i nie mógł liczyć na nikogo, oprócz swego ojca. Myślę, że to w dominującym stopniu przyczyniło się do gruntownej przemiany w nim.

Kolejna postacią jaka mnie zainteresowała swoją przemiana jest Makbet Williama Szekspira. Ulega negatywnej przemianie, która jest nieodwracalna. Początkowo osobowość Makbeta jest idealna. Przyjmując bohaterską postawę. przyczynia się do wygrania wojny, nie oszczędzając sił. Dzielny, waleczny, honorowy rycerz brzydzący się zdradą. ( zdolny) oddany żonie oraz królowi. Cieszy się szacunkiem króla Dunkana. Bohater zmienia się pod wpływem działania demonicznych mocy. Czarownice, spotkane na wrzosowisku wzbudzają w nim złe emocje, przepowiadając mu iż obejmie władzę. Rozbudza to w nim rządze władzy. Gdy zaczynają się spełniać pierwsze elementy wróżby, zaczyna myśleć o zbrodni. Toczy sie w nim walka wewnętrzna, którą przegrywa. Zaczyna kłamać co nie jest zgodne z etyką rycerską. Deklarując wierną służbę królowi wykazuje fałszywość, ponieważ planuje już morderstwo. Początkowo przepowiednie chciał aby sama się spełniła a nie on sie do tego przyczynił. Momentem przełomowym podjęcia decyzji o zabójstwie Dunkana, było mianowanie jego syna na władcę. Wtedy legalna droga do zdobycia władzy staje sie niemożliwa. W Makbecie następuje przeistoczenie w tyrana, zaślepionego rządzą władzy, przez to traci swoje człowieczeństwo, ginie w nim wszystko co dobre i moralne. Wzrasta w nim pragnienie mordu. Przekracza granicę zła, na razie bez dokładnego planu zamachu. Lady Makbet odczytując list od męża postanawia dopomóc losowi. Szantażem emocjonalnym chce przekonać go do zbrodni. Makbet waha się przed wprowadzeniem planu zabicia Dunkana w życie. Uznając szlachetność męża za słabość, odwraca jego system wartości. Makbet zabija króla pod wpływem trzech czynników: magii, ambicji i żony. Prawy odważny rycerz przeobraża się w krwawego mordercę i ginie w nim wszystko co dobre, Morlane. Makbet zdaje sobie sprawę z ohydy zbrodni, dręczą go wyrzuty sumienia. Osiąga to co pragnął, ale kosztem zabójstwa. Popełniając kolejne zabójstwa, by ukryć wcześniejsze, ukazuje się proces przemiany Makbeta , z sprawiedliwego , dobrego wodza staje się bezwzględnym tyranem, który dla osiągnięcia władzy jest w stanie zrobić wszystko. Lęk przed sprawiedliwym osądzeniem popycha go do kolejnych mordów. Myśli ciągle o utrzymaniu władzy. Przyzwyczaja się do zbrodni. Duszę Makbeta opanowuje strach, podejrzliwość i fałsz. Popadł w paranoje przepowiedni Wiedźm. Z kochającego, troskliwego męża przeistacza się w nieczułego i zimnego drania, którego nie zainteresowała śmierć żony. Okrutny i bezlitosny ginie z rąk Makdufa. Makbet nie był zły z natury, przedstawione przeze mnie czynniki wpłynęły na doprowadzenie go do moralnego upadku. Zatracił cenne człowieczeństwo. Miał atrakcyjną osobowość, której nie umiał utrzymać. Nie był w stanie znów przywrócić wartościowych atutów.

Przemianę negatywna przechodzi tez bohater autora Jahann Wolfganga. Bezpowrotnie straciła osobowość jest Werter. Podobnie jak Makbet jedynym rozwiązaniem jego problemu jest śmierć. Nie zdołał znaleźć innego rozwiązania. Przedstawiając losy bohatera, zauważamy gruntowną zmianę. Werter ucieka przed kłopotliwym uczuciem do Leonory, która rozkochał w sobie. Młody, wrażliwy chłopak o duszy artysty uwielbia malować otaczającą go przyrodę, czuje się w niej jak w raju, odnajduje w niej spokój i samotność. Wierzy w Boga i uważa go za doskonałego Stworzyciela świata. Dobrze dogaduje się z ludźmi prostymi niż ze szlachtą o której nie boi się wyrażać negatywnego zdania. Intensywnie odczuwa emocje. Zastanawia się nad życiem ludzkim i jego przemijaniu. Zabawa z dziećmi, czytanie Homera, spacery na łonie natury to czynności, które sprawiają mu największą radość. Werter to Marzyciel, który pod wpływem książek wierzy w szczęśliwą miłość nadającą sens w jego życiu, która jest skutkiem negatywnej przemiany bohatera. Poznając Lote zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Od tej chwili miłość jest jego celem. Całym światem jest Lota i tylko ona się dla niego liczy. Od tej pory największym jego szczęściem jest spędzanie czasu z kobietą. W każdej chwili myśli tylko o niej. Nie potrafi już bez niej normalnie funkcjonować. Zaczyna wierzyć, że ona również go kocha. Żył w obłudzie, ponieważ podczas wspólnego tańca wyjawiła mi iż jest zaręczona. Nie próbuje o niej zapomnieć, nie liczy się z konsekwencjami, iż Lota może nie odwzajemnić jego uczuć. Jest szczęśliwym człowiekiem. Jego radość się kończy gdy przyjeżdża Albert narzeczony Loty. Zaczyna przyjmować to do swojej świadomości. Zmienia się jego charakter wyznawania uczuć, z wspaniałej miłości zmienia się na cierpienie i ból. Radość przebywania razem z Lotą przeminęła. Popada w coraz większe przygnębienie. Czytając swój pamiętnik zaczyna rozumieć, że sam wplątywał się w miłość bez przyszłości. Docelowa wartość w życiu Wertera, czyli miłość zgasła. Stwierdza, że: Czyż musiało tak być, że to, co tworzy szczęście człowieka, stało się znów źródłem jego cierpienia?”(18 sierpnia). Każda myśl o Locie sprawia mu ból. Piękna natura wydaje już się dla niego martwa. Zaczyna myśleć o samobójstwie, jako jedynym rozwiązaniu. Wyjeżdża jak najdalej od Loty, podejmuje prace w urzędzie. Na przyjęciu u Hrabii został poniżony. Wyproszono go z przyjęcia, ponieważ jest mieszczaninem. To jest kolejny zadany cios dl bohatera. Powraca do Loty, chce być blisko ukochanej. Zaczyna złorzeczyć Albertowi chociaż przed zmianą nie okazywał mu wrogości. Pragnie śmierci, wierzy, że to jest jedyna droga do związku z nią. Przeobraża się w bezwartościowego człowieka, smutki topi w alkoholu, odwraca się od Boga. Czuje, że przegrał życie nie potrafi myśleć o innej kobiecie. Słaba osobowość jest przyczyną samobójstwa. Nie udźwignął ciężaru utracenia głównej wartości w życiu. Powoli się zmienia na gorsze, a w ostateczności postanawia zakończyć cierpieni Przykładem wielokrotnych dobrych i złych przemian jest Cezary Baryka. Tan jak Orgon sam w sobie przyznaje się, że popełnił błąd, który musi naprawić. W tym przypadku jest już za późno. W okresie dojrzewania, z powodu braku autorytetu, poczucia wolności jego osobowość kształtuje się negatywnie lecz po śmierci matki wraca na dobre tory. Ukochany i jedyny syn Seweryna i Jadwigi, był ich oczkiem w głowie. Posłuszny, grzeczny, wyrachowany chłopiec uczył się bardzo dobrze. Motywatorem przemiany staje się nieoczekiwany wyjazd Seweryna na wojnę. Zostaje sam z matka i pozbawiony ojcowskiej kontroli staje się nieposłuszny. Robił to na co miał ochotę, nie słuchał się matki. Zaczął się awanturować, kłócić, często przebywał poza domem. Kłamał iż będzie posłuszny jak przed wyjazdem Seweryna. Z dobrego chłopca staje się urwisem. Czuje się wolny i niezależny. Stał się obojętny wobec matki. Pewnego dnia nadchodzi moment przywrócenia pozytywnych cech osobowości. Zrozumiał, że źle postępuje. „Smagający wstyd wziął go w obroty na wspomnienie usług tej steranej i bezsilnej kobiety, gdy go pielęgnowała” Przyglądając się zniszczonej kobiecinie dostrzega jej poświęcenie, ogarnia go ogromny żal i postanawia się zmienić. Ostatkiem sił dawała dla chłopca co najlepsze, odbierając sobie przyjemności. Zaczął dbać o matkę kiedy było już za późno. Obudziło się w nim uczucie do rodzicielki. Stał się wrażliwy, płakał doceniając jej starania. Czarek zbliżył się do matki tak jak w młodości lecz ona umiera. Był to przełomowy moment w okresie dojrzewania Cezarego, który został teraz całkiem sam, nie miał już nikogo bliskiego. Zdał sobie sprawę, że wysługiwał się nią. Wcześniej był zafascynowany ideami rewolucyjnymi, które ukształtowały go negatywnie, pozbawiły uczuć. Zmusił matkę do oddania ich ukrytego majątku. Wciągnęły go spotkania polityczne. Wybuch rewolucji przyjął z entuzjazmem. Obojętniał na panujące zło. Zabrakło mu wzorca-ojca. Wyrzekając się zabaw, jedzenia, pieniędzy dało mu do zrozumienia, że rewolucja nie jest tak wspaniała jak sobie wyobrażał. Pozbawiono go dachu nad głową, zajmując mieszkanie, a także skonfiskowano rodzinny majątek. Dostrzegł niesprawiedliwość komunistów. Kolejnym czynnikiem buntu przeciw rewolucji niszczącej wartości jest monolog Cezarego gdy więzień prowadzi wóz ze zwłokami zmarłej Ormianki Ostatecznie zniechęcił się rewolucji, gdy po śmierci matki zdarto jej obrączkę z palca. Rewolucja była także jednym z etapów życia Czarka. Sprawiła, że stracił on szacunek do innych, także starszych od siebie osób. Odnajdując ojca pragnie pojechać do Polski gdzie są Szklane domy, lecz znajduje nędzne miasteczko. Rozpoczyna studia medyczne. Gdy wybucha wojna, budzą się w nim uczucia patriotyczne i postanawia walczyć o ojczyznę. Następnie znów zmienia się w egoistę, zapatrzonym w siebie kiedy w Nawłoci romansuje z kobietami. Zmienia się podczas mieszkania w Chłodku. Tam obserwuje życie biednych chłopów. Znów zaczyna zauważać drugiego człowieka i jego cierpienie. Jego życie to huśtawka nastrojów. Na szczęście potrafi odnaleźć się w tym trudnym świecie, co za soba wiąże częstą zmianę osobowości.

Przykładem wielokrotnych dobrych i złych przemian jest Cezary Baryka. Tan jak Orgon sam w sobie przyznaje się, że popełnił błąd, który musi naprawić. W tym przypadku jest już za późno. W okresie dojrzewania, z powodu braku autorytetu, poczucia wolności jego osobowość kształtuje się negatywnie lecz po śmierci matki wraca na dobre tory. Ukochany i jedyny syn Seweryna i Jadwigi, był ich oczkiem w głowie. Posłuszny, grzeczny, wyrachowany chłopiec uczył się bardzo dobrze. Motywatorem przemiany staje się nieoczekiwany wyjazd Seweryna na wojnę. Zostaje sam z matka i pozbawiony ojcowskiej kontroli staje się nieposłuszny. Robił to na co miał ochotę, nie słuchał się matki. Zaczął się awanturować, kłócić, często przebywał poza domem. Kłamał iż będzie posłuszny jak przed wyjazdem Seweryna. Z dobrego chłopca staje się urwisem. Czuje się wolny i niezależny. Stał się obojętny wobec matki. Pewnego dnia nadchodzi moment przywrócenia pozytywnych cech osobowości. Zrozumiał, że źle postępuje. „Smagający wstyd wziął go w obroty na wspomnienie usług tej steranej i bezsilnej kobiety, gdy go pielęgnowała” Przyglądając się zniszczonej kobiecinie dostrzega jej poświęcenie, ogarnia go ogromny żal i postanawia się zmienić. Ostatkiem sił dawała dla chłopca co najlepsze, odbierając sobie przyjemności. Zaczął dbać o matkę kiedy było już za późno. Obudziło się w nim uczucie do rodzicielki. Stał się wrażliwy, płakał doceniając jej starania. Czarek zbliżył się do matki tak jak w młodości lecz ona umiera. Był to przełomowy moment w okresie dojrzewania Cezarego, który został teraz całkiem sam, nie miał już nikogo bliskiego. Zdał sobie sprawę, że wysługiwał się nią. Wcześniej był zafascynowany ideami rewolucyjnymi, które ukształtowały go negatywnie, pozbawiły uczuć. Zmusił matkę do oddania ich ukrytego majątku. Wciągnęły go spotkania polityczne. Wybuch rewolucji przyjął z entuzjazmem. Obojętniał na panujące zło. Zabrakło mu wzorca-ojca. Wyrzekając się zabaw, jedzenia, pieniędzy dało mu do zrozumienia, że rewolucja nie jest tak wspaniała jak sobie wyobrażał. Pozbawiono go dachu nad głową, zajmując mieszkanie, a także skonfiskowano rodzinny majątek. Dostrzegł niesprawiedliwość komunistów. Kolejnym czynnikiem buntu przeciw rewolucji niszczącej wartości jest monolog Cezarego gdy więzień prowadzi wóz ze zwłokami zmarłej Ormianki Ostatecznie zniechęcił się rewolucji, gdy po śmierci matki zdarto jej obrączkę z palca. Rewolucja była także jednym z etapów życia Czarka. Sprawiła, że stracił on szacunek do innych, także starszych od siebie osób. Odnajdując ojca pragnie pojechać do Polski gdzie są Szklane domy, lecz znajduje nędzne miasteczko. Rozpoczyna studia medyczne. Gdy wybucha wojna, budzą się w nim uczucia patriotyczne i postanawia walczyć o ojczyznę. Następnie znów zmienia się w egoistę, zapatrzonym w siebie kiedy w Nawłoci romansuje z kobietami. Zmienia się podczas mieszkania w Chłodku. Tam obserwuje życie biednych chłopów. Znów zaczyna zauważać drugiego człowieka i jego cierpienie. Jego życie to huśtawka nastrojów. Na szczęście potrafi odnaleźć się w tym trudnym świecie, co za soba wiąże częstą zmianę osobowości.

Z gruntowną przemianą bohatera mamy także do czynienia w przypadku głównego bohatera powieści psychologicznej “Zbrodnia i Kara” Fiodora Dostojewskiego. Rodnio Romanowicz Raskolnikow był ubogim, choć inteligentnym studentem. Raskolnikow miał ekscentryczne poglądy na ludzi: uważał on, że można ich podzielić na dwie grupy. Niższą, której zadaniem jest wyłącznie praca i podtrzymywanie gatunku i wyższą, predestynowaną do wyższych celów., mogącą też przekraczać ustalone granice moralne, stojąc ponad dobrem i złem. Sam, uważając się za człowieka wybitnego, decyduje się na udowodnienie sobie słuszności swej tezy o tym, że ludzie lepsi mogą przekraczać bariery etyczne. W tym celu postanowił zamordować człowieka, którego istnienie uważałby za zbędne. Jego ofiarą staje się lichwiarka, Anna Iwanowa, chciwa kobieta żyjąca z desperacji i nieszczęścia innych ludzi. Swój zamiar motywuje tym, że “sto, dwieście dobrych uczynków można poprzeć i zrealizować za pieniądze tej staruchy…”. Iwanowa nie była dla niego człowiekiem, a jedynie żerującym na społeczeństwie pasożytem, którego najlepiej byłoby usunąć. Jednakże po dokonaniu swego czynu przekonuje się, że morderstwo nie leży w jego naturze. Zaczynają w niezwykle mocny sposób dręczyć go sumienie. Staje się drażliwy, wszędzie widzi spisek, jest przekonany, ze wszyscy wiedzą o jego winie, ma też halucynacje. Wyobcowuje się całkowicie z otoczenia, nie mogąc sobie poradzić z ciężarem zbrodni, jaką popełnił. Raskolnikow boi się kary, a jednocześnie nie potrafi wyjawić prawdy, stara się ją ukryć. Jest to dla niego tym trudniejsze, że o morderstwo zostaje oskarżony niewinny człowiek. Sytuacja ta obnaża brak jego wymarzonej wytrzymałości psychicznej. Stał się ofiarą własnych poglądów, które popchnęły go do przerażającego czynu. Zaczyna sobą gardzić, nienawidzić siebie. Jednakże, w godzinie rozpaczy, zachodzi w nim przemiana. Przyczynia się do niej zarówno nawrócenie religijne, jak i miłość do Sonii - kobiety, która również jest upadła, ale mimo to potrafi wybaczyć mu jego czyn i dostrzec w nim dobro i piękno. Dzięki temu wszystkiemu Raskolnikow zmienia się - decyduje się oddać w ręce sprawiedliwości i ponieść zasłużoną karę, a po jej odbyciu zacząć nowe życie.