Wiersz jest przykładem liryki zwrotu do adresata. Osobą do której zwraca się podmiot liryczny jest tyran i despota, bezwzględny, ma na sumieniu krzywdy i zbrodnie, jest to władca w systemie totalitarnym. Szydzi z krzywdy człowieka prostego. Chodzi tu o krzywdę ogółu, łamanie podstawowych praw człowieka. Osoby otaczające tyrana to gromada błaznów robiących wszystko aby utrzymać jego fałszywy obraz. Są to konformiści, którzy wyrzekają się pewnych prawd, aby móc zapewnić sobie korzyści, kują medale i wychwalają tyrana. Miłosz wierzy że zawsze jednak znajdzie się ktoś, kto będzie pamiętać zbrodnie tyrana, zło nie jest bezkarne, zostanie ujawnione, znajdzie się ktoś kto będzie dążył do obnażenia prawdy. Finał wiersza mówi o tym że lepiej byłoby dla tyrana gdyby popełnił samobójstwo, sam sobie wymierzył karę, pokazał że żałuje.