Człowiek wobec cierpienia innych na podstawie “Dżumy” Camusa i “Ludzi bezdomnych” Żeromskiego. Człowiek wobec cierpienia innych. Na podstawie cytowanych fragmentów Dżumy Alberta Camusa i Ludzi bezdomnych Stefana Żeromskiego omów postawy oraz motywy postępowania ich bohaterów: doktora Rieux, Tarrou, ks. Paneloux i Tomasza Judyma."

Cierpienie jest nieodłączną częścią człowieczeństwa. Temat cierpienia i krzywdy ludzkiej jest wszechobecnym tematem w literaturze, chciałabym, jednak omówić i przedstawić, w jaki sposób zachowują się poszczególni bohaterowie literaccy wobec cierpienia ludzi ich otaczających. Zacząć chciałabym od bohatera powieści Żeromskiego „Ludzie Bezdomni”, Doktora Tomasza Judyma, działał samotnie, próbował poprawić warunki higieniczne i zdrowotne ludzi pochodzących z najniższych warstw społecznych. Podjął walkę o poprawę bytu poniżonych ludzi, których nie stać na leczenie. Nie był obojętny na cierpienie innych. Uważał, że jest odpowiedzialny za los ludzi i powinien im pomóc. Świadczy o tym poniższy cytat: „Ja muszę rozwalić te śmierdzące nory. Nie będę patrzał, jak żyją i umierają ci od cynku. Polne kwiaty w doniczce, to tak… To dobrze… Ale czy można?[…] — Przecie to ja jestem za to wszystko odpowiedzialny! Ja jestem!” Judym po latach wyrzeczeń, upokorzeń zdobył zawód, który miał umożliwić mu niesienie pomocy drugim. Będąc lekarzem pragnął spłacić dług wobec proletariatu, z którego sam się wywodził. Uważał, że musi oddać, to co sam dostał. Cytuje: „[…]— Otrzymałem wszystko, co potrzeba… Muszę oddać, com wziął. Ten dług przeklęty… Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te podłe zmory. Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden. Żeby obok mnie nikt nie był, nikt mię nie trzymał! […]” Judym na swej drodze napotykał same przeszkody. Wystąpienie jego przeciw innym lekarzom i zarzut, że są oni lekarzami ludzi bogatych, spowodowało wyizolowanie go ze środowiska lekarskiego. Judym odrzucił swoje osobiste szczęście, miłość kochającej go kobiety, uważając, że póki jest wokół niego tyle nędzy nie, ma on prawa być szczęśliwy. Choć marzył o szczęściu i rodzinie, postanowił z tego zrezygnować Bohater utworu wyrażał przekonanie, iż społecznej misji nie wolno dzielić z życiem osobistym. Judym był człowiekiem sprawiedliwym, głęboko wierzącym w zasady moralne, poświęcającym się bezinteresownie pracy społecznej. Jednak ostatecznie poniósł klęskę, gdyż jego działalność była jak „ kropla w morzu ”. Bohater w swoim buncie przeciw złu otaczającego go świata i samotnej walce był romantykiem, zaś cel jego działań miał charakter pozytywistyczny. Judym to człowiek wrażliwy na cierpienie innych, gotów poświęcić wszystko, by wyprowadzić z nędzy innych. Z kolei powieść Alberta Camusa “Dżuma” daje obraz dwudziestowiecznego miasta ogarniętego epidemią dżumy. Bohaterowie powieści Camusa zajmują różne postawy.