Śmierć jest nieodłącznym atrybutem ludzkiej egzystencji. Każdy z nas ma świadomość, że przyjdzie dzień, kiedy nastąpi kres jego życie. Spotyka nas doświadczenie śmierci bliskiej osoby. Od wieków ludzie zadawali sobie pytanie, czym jest śmierć i co się z nimi stanie jak ona nastąpi. Dowodem na zainteresowanie tym tematem są starożytne mity, które ukazywały różne wizje ludzkiego bytowania w zaświatach. Temat ten podejmowali również filozofowie. Ich rozważania miały na celu dodać ludziom otuchy, gdyż wiadomo, że najwięcej obaw budzi to, co nieznane. Stąd tak liczne filozoficzne i religijne teorie dotyczące śmierci ewentualnej kontynuacji istnienia po tym, jak ona nastąpi. Epikur, starożytny filozof, zaliczył śmierć do czterech największych lęków trapiących człowieka. Uważał jednak, że faktycznie ona nie istnieje, gdyż dopóki żyjemy, nie możemy jej bezpośrednio doświadczyć, gdy natomiast ona przyjdzie, my przestaniemy istnieć. Teocentryczny charakter średniowiecza, nastawienie na osiągnięcie szczęścia w raju, nie w życiu doczesnym sprawiły, że śmierć stała się w tej epoce jednym z głównych zagadnień podejmowanych przez teologów, filozofów i artystów. Dowodem na to jest słynna średniowieczna sentencja „memento mori” – „pamiętaj, że umrzesz”. Słowa te miały przypominać, że życie ziemskie jest tylko etapem przejściowym, z którego trzeba będzie się rozliczyć przed Bogiem. W literaturze i sztukach plastycznych zainteresowania tematyką eschatologiczną (dotyczącą spraw ostatecznych) zaowocowało pojawieniem się motywu „dance macabre” – „tańca śmierci”.